Mijn berichten

…..Happy New Prik…..

Het nieuwe jaar begon gelijk goed op maandag 2 januari 2017 met een afspraak bij de huisarts voor de drie-maandelijkse Zoladex-shot. Gelijk maar weer een portie gosereline-hormonen mijn lijf in laten jagen om mijn testosteron in te dammen. De grote naald blijft vervelend, maar ik heb het weer even achter de rug. In eerlijkheid moet ik wel bekennen dat mijn gewicht zo’n kleine 7 kilo is toegenomen in het afgelopen jaar, effect van veel prednisolon tabletten en ook de toevoer van Zoladex-injecties helpen om mijn  gewicht omhoog te stuwen….. Ik heb me voorgenomen om veel te gaan sporten en te bewegen dit nieuwe jaar, want anders blijft mijn gewicht toenemen.                                         Langzaam lekker opstarten met het werk, want traditie getrouw is het nog rustig op het werk aan het begin van het jaar. In de auto hoor ik David Bowie op de radio voorbij komen met het nummer ‘Lazarus’. Ik realiseer me dat hij alweer een jaar dood is en het nummer nu extra beladen is voor mij. De tekst is heftig, ik laat het op me in werken……

Look up here, man, I’m in danger

I’ve got nothing left to lose

I’m so high it makes my brain whirl

Dropped my cell phone down below.

 

Tsja, toch maar weer terug naar de ‘daily business’…. Zo aan het begin van nieuwe jaar gaat het alleen maar over Obama en Trump. En alle kranten staan vol over ‘hacken’. Blijkbaar wordt de hele wereld ‘gehackt’. Nou, kan er iemand even langs komen om mijn kanker te ‘hacken’. Graag. Het liefst vandaag.       

Audi A6   2   Foto shoot

Om het jaar goed te starten hak ik de knoop door om mijn oude Audi A6 weg te doen. 282.000 km heeft de hondstrouwe Audi mij vervoerd. Overal samen naar toe, alle gesprekken meegemaakt, mijn goede en mijn slechte momenten in de auto meegemaakt. Maar nu is het klaar ! Ik ruil de Audi in voor een BMW X1. Een beetje kleiner en compacter en vooral wat hoger. Ik ben benieuwd of het gaat wennen na acht jaar Audi rijden. Wat mij betreft gaat 2017 een mooi jaar worden. Kom maar op.

Aan het begin van het nieuwe jaar verrassen Margot en ik Annemieke met een paar onverwachte foto’s. We hebben een foto-shoot gedaan samen in Den Haag en nu de foto’s klaar zijn zitten er echt een paar goede foto’s tussen van mij met mijn darling-dochter. Een leuke verrassing voor Annemieke. Nu maar hopen dat het hele jaar vol zit met verrassingen !

 

…..Rampjaar met warmte…..

Toren van Babel Fred   tower_of_babel  

Afgelopen donderdag was ik aan het strand bij Scheveningen. Even uitwaaien, ontspannen en naar de zee turen. Onverwacht stond ik opeens voor een in aanbouw zijnde toren van pallets, bijna klaar voor het vreugdevuur van 2016. Zeker dertig meter hoog. De jaarlijkse strijd tussen de oude dorpen Scheveningen en Duindorp om de hoogste toren te bouwen. Mijn gedachten dwaalden af naar de Toren van Babel.  De toren heeft blijkbaar echt bestaan, zo’n 80 km onder Bagdad aan de Eufraat. Na de zondvloed vestigden nakomelingen van Noach zich hier. Zij spraken één taal en vormden één gemeenschap. Zij wilden een toren bouwen, die naar de hemel zou reiken, een ambitieus plan. God bekeek deze nijvere lieden en oordeelde dat ze te ambitieus waren: ze probeerden gelijk te zijn aan hem. Hij besloot de mensheid te straffen met de Babylonische spraakverwarring. Hierdoor konden de mensen elkaar niet meer verstaan, en raakten ze alsnog verspreid over de aarde. En zo kwam het dat de toren niet afgebouwd werd. De plek waar dit allemaal gebeurde, noemde men voortaan Babel, hetgeen 'verwarring' zou betekenen.

Het verhaal van de torenbouw en de ambitie van de Hagenaars aan het strand is mooi en zo symbolisch voor het afgelopen jaar. Want eigenlijk was 2016 een rampjaar. 2016 met Trump, Brexit, Syrië, vluchtelingencrisis, opkomst van extreem-rechtse partijen, teveel dode popiconen [ Bowie, Prince, Billy Paul, Leonard Cohen, Glen Frey ], het overlijden van mijn held Johan Cruijff, de dictatuur in Turkije, crazy IS in het Midden Oosten, de ontvoeringen van kinderen in Kenia door Boko Haram. Maar vooral de verharding van de maatschappij, de vlugtigheid en ongeinteresseerdheid van veel mensen om ons heen. Nog meer een ik-cultuur. Tsja…2016 was geen fraai jaar. Persoonlijk voor mij was het zeker een rampjaar. Zomaar uit het niets horen dat je dood gaat. Dit jaar heb ik meer gehuild dan ooit in mijn leven. Dit jaar stortte mijn wereld in en was ik even in grote verwarring. Maar het was ook een heel mooi jaar. Zoveel vrienden, liefde, steun, warmte opeens om me heen. Mooie gesprekken, tijd voor elkaar, een schouder om even tegenaan te hangen. Een glas wijn drinken met elkaar en er vooral zijn. Verre vrienden, oude vrienden, die er zomaar opeens waren en tijd maakten. En natuurlijk de enorme steun van Annemieke en Margot, die elke dag met me meeleven. Ik ben stil van deze liefde om me heen. Zoveel goeds heeft 2016 ook gebracht. En zelf ben ik veranderd. Ik geef bijna niet meer om spullen. Geld is eigenlijk onzin, natuurlijk wel makkelijk als je het hebt….. Geen super ambitie meer in zakelijke zin, maar juist ambitie om met die mooie groep mensen om me heen er nog mooie jaren van te maken. Dank jullie wel allemaal, zonder jullie vriendschap zou het echt alleen maar kil en koud zijn om me heen….. Vandaag heb ik besloten om eens goed vuurwerk in te slaan, eigenlijk niet mijn ding, maar ik wil dit jaar 2016 eens flink de lucht in laten gaan. En vooral 2016 heel snel vergeten……

 

…..Jesus…..

 

Even een moment van rust op Tweede Kerstdag, na twee drukke dagen vol familie. Kerst, het feest van het licht en het nieuwe…. Ook een moment voor bezinning en reflectie. Terugkijkend op deze week, was het voor ons even geen feest van het licht. Verleden week maandag 19 december waren we voor de uitslag van de laatste PSA-waarde bij dr. Bangma in het Sint Franciscus Ziekenhuis in Rotterdam. Voorzichtig meldde hij dat de PSA-waarde flink was gestegen van 0,6 naar 0,9. Toch 50% stijging en dat is niet goed. De ‘kanker-vriendjes’ groeien dus weer. We schrikken ervan, maar dr. Bangma geeft aan dat de waarde nog steeds laag is. Maar ook meldt hij dat de waarde in dit tempo niet moet blijven groeien, want dan gaat het te snel mis. Pfff…. Veel bewegen, sporten en geen stress is de strenge opdracht van hem. Ik neem het me heilig voor, het roer moet echt om……maar het zal niet mee vallen…..zeker niet qwa werk… Als ik later op de middag mijn dochter aan de lijn heb is zij emotioneel. Ik houd me goed, maar na het telefoongesprek vloek ik en lopen de tranen over mijn wangen. Ik gooi mijn telefoon door het kantoor. Verdriet bij mijn dochter en slecht nieuws van het ziekenhuis, die combinatie trek ik niet. Gauw maar naar huis, daar laat ik mijn tranen ook gaan samen met Annemieke. Wat een rot-dag met eigenlijk slecht nieuws. Ik constateer bij mezelf dat ik er maanden goed mee om kon gaan, maar vandaag toch even niet. Dit ritueel – PSA-check – zal zich vanaf nu elke drie maanden weer herhalen met de PSA-waarde als ‘zwaard van Damocles’ boven ons…. Gelukkig veel afleiding met het inrichten van een groot project in Naarden. Zo vliegt de week om richting Kerst.                                         

Bij toeval google ik Monique Posthumus – schrijfster van het boek ‘Kanker & Cannabis’ – om meer uit te vinden over wietolie. Haar recente boek las ik in ‘no time’ uit. Ik schrik, ze blijkt in oktober te zijn overleden. Ik ben even stil. Ze was nog zo jong en zo gedreven….           Mijn vriend Hans heeft zijn toevlucht gezocht op Ibiza. Hij verwerkt een crisis in zijn prive-leven. Ik schrijf hem dat we allebei 2016 snel willen vergeten. Hij vraagt of ik naar Ibiza kom. Ik twijfel nog, eerst maar eens Kerst en Oud & Nieuw in de familiesfeer vieren.                            

Terug naar vandaag, 2de Kerstdag. We vernemen dat George Michael is overleden, 53 jaar oud. Zo bizar. We draaien hard ‘Last Christmas’ en de CD ‘Ladies & Gentlemen’ . Ik ben stil bij het nummer ‘Kissing a fool’. Mooi met een rake tekst. Terwijl ik deze blog schrijf luister ik naar ‘Jesus to a child’. Symbolisch voor de Kerst…..

 

 

…..best gek…..

 

Ik weet niet hoe het komt maar het lijkt of iedereen opeens dood is gegaan dit jaar…..veel van mijn helden in ieder geval……Johan Cruijff, Borek Sipek, Billy Paul, Mohammed Ali, Prince, Glen Frey van de Eagles…. Laten we David Bowie vooral niet vergeten……Tsja, nu we aan het eind van het jaar 2016 zijn aangekomen kunnen we toch stellen dat het een bizar jaar is geweest.                                                                                                                   De laatste maanden, na de laatste chemo in augustus, lijken voorbij gevlogen en werden niet beheerst door mijn ziekte. Ik heb ook nog steeds geen pijn. Gelukkig maar. Even had ik mijn normale leventje weer opgepakt. Maar verleden week kwam mijn ziekte toch weer even boven drijven. Een serieus gesprek bij mijn fiscalist, mijn broer, over hoe het straks over een paar jaar moet met mijn bedrijf PVO Interieur en de verschillende bv’s, financieel zorgen voor de toekomst van vrouw en dochter. Een toekomst met een ander huis over een paar jaar, gericht op mogelijk omgaan met lichamelijk ongemak. Ja, dat komt dan toch allemaal weer even dichtbij.                                                                                                                 Daarnaast lijk ik gewend aan snelle bezoeken aan het ziekenhuis. Even snel naar het Sint Franciscus Ziekenhuis in Rotterdam om bloed te prikken. Best gek, een jaar geleden wist ik niet eens de weg naar het ziekenhuis, nu loop ik snel naar de afdeling ‘bloed prikken’ op de eerste etage, glimlach, kijk even de andere kant op bij het bloed prikken en loop al weer naar mijn auto. Ik betrap mezelf er wel op dat ik dan in de auto – op weg naar een volgende afspraak - soms even diep zucht en hoop dat de PSA-uitslag weer goed mag zijn. Ik leef nu echt in twee werelden : PVO & PSA….. Het zal de rest van mijn leven zo zijn.

Markthal-Rotterdam 

 

Afgelopen vrijdag een fantastische rondleiding door de Rotterdamse Markthal gehad onder leiding van de geestelijk vader Winy Maas van architectenbureau MVRDV. Wat een passie en gedrevenheid heeft deze man. MVRDV met kantoren in Rotterdam, Shanghai, Parijs en straks in New York is een voorbeeld van geweldige Nederlandse export, creatieve export wel te verstaan. Met een groep super-leuke mensen de rondleiding beleeft. Top.  Heerlijk als op zaterdag vrienden dan onverwacht een cadeautje komen brengen : een overhemd van het merk ‘A fish named Fred’, ik had er nog nooit van gehoord. Mooi, grappig en zo’n goed schot in de roos.

Pim  a-fish-named-fred

 

 

Nu de kerstboom weer in huis is leven wij weer toe naar de Top 2000 tussen Kerst en de laatste dag van het jaar. Tijd om even weg te dromen, maar ook tijd om even een intiem kijkje in je muzikale ziel te geven. Na vele jaren maken Annemieke en ik eindelijk onze eigen Top 20 allerbeste nummers aller tijden. Wat zijn toch de mooiste 20 nummers die je kent, die je gewoon tien keer achter elkaar kunt draaien. Die herinneringen ophalen aan vroeger. De nummers die je draaide toen je verdriet had, heftig verliefd was of gewoon de leidjes die je keihard mee zong, omdat het ultieme schoonheid van muziek is. De nummers die je raken in je ziel. Ik ben er hard mee bezig, echt leuk om te doen. Wat is jouw ultieme Top 20 pop-songs ?

 

…..single malt…..

 

Afgelopen week was Freddy Mercury van Queen 25 jaar geleden overleden. Leek toch echt alsof het gisteren was. Hij is als een legende in ieder geval onsterfelijk. Afgelopen week ook de eerste tv-uitzending van de serie over Pieter Menten gezien. In de jaren 70 was dit bijna dagelijks voorpagina nieuws. Wat een flashbacks deze week. Is gisteren ook Fidel Castro op zijn negentigste overleden. Ik dacht even terug aan die geweldige tijd in Havanna in 2014. Maar naast die flashbacks heb ik toch echt de supermaan aan de hemel gemist. Was blijkbaar ook niet echt goed te zien. Een hele geruststelling dat we de supermaan over 18 jaar in 2034 weer kunnen zien. Heb er nu al zin in…..  

De weken zijn weer voorbij gevlogen en eigenlijk is het de laatste twee weken vooral werk, werk en nog eens werk. Echte traditie in mijn vak zo eind van het jaar. Eigenlijk best lekker om druk te zijn, want dan vliegen de dagen voorbij en heb ik geen tijd om aan iets anders te denken.                                     Afgelopen weekend bij de verjaardag van de kunstenaar Anton Martineau geweest in Amsterdam. Was toch best bijzonder, zo bruisend, zoveel humor, zoveel energie. Negentig jaar oud en dan nog zo kunnen genieten. Echt heel mooi om te zien. Met een grote lach viert hij zijn feestje, alsof de tijd gewoon stil staat. Zo’n ontmoeting geeft weer veel energie. Nu het eind van het jaar nadert zet ik de laatste stap met de grafisch ontwerpers – de Ronners uit Rotterdam – om mijn persoonlijk kunstboek af te maken. Een intiem dagboek van dertig jaar kunst verzamelen. Bijna twee jaar zijn we er mee bezig geweest, maar nu eindigt de ontwerp-reis : het is zo goed als klaar. Mijn werk zit erop, de jus van de vormgevers mag er overheen. Spannend moment natuurlijk. In mijn hoofd is het volgende idee alweer geboren. Zo heerlijk om steeds weer met nieuwe dingen bezig te zijn. Produkten voor mijn vakgebied aan de ene kant en schrijven, dromen en realiseren van boeken aan de andere kant.                                                                      Afgelopen vrijdagavond gewoon weer eens een avond alleen thuis. Eindelijk die DVD-speler na maanden eens aansluiten en aan de praat krijgen. Heerlijk als het dan ook lukt. Gewoon om 21.30 uur onder de wol met een DVD-tje aan. Ik had gekozen voor ‘AMY’, een documentaire over haar leven. Best aangrijpend aan de ene kant, maar ook onbegrijpelijk aan de andere kant hoe iemand zichzelf zo te gronde kan richten. Ik projecteer het even op mezelf : als je weet dat je horizon met de dag kleiner wordt, dan vind je het vreselijk dat er mensen zijn die zichzelf kapot maken….. Ik spoel het weg met een fantastische single malt Highland wiskey…..

 

…Triompf-gevoel….

Afgelopen week was een spannende week. Na al het bloed prikken en de botscan verleden week woensdag was het nu een belangrijk meetpunt : hoe sta ik ervoor? Na een lang voorjaar en zomer met veel chemo-momenten gaan we vol spanning naar de Daniel den Hoed Kliniek in Rotterdam. We gaan als compleet gezin. Dat geeft me altijd een geweldig gevoel. We zijn al vroeg aan de beurt op woensdag 9 november [ USA – Election-day ] op het spreekuur van Dr. De Wit. Hij komt snel ‘to the point’ na wat snelle vragen aan mij [ Hoe voel je je ? Hoe gaat het ? Heb je pijn ? ]. Dr. De Wit meldt dat mijn PSA redelijk stabiel [ 0.7 ] is en dat is goed nieuws. Verder laat hij de botscan zien en meldt dat er geen nieuwe uitzaaiingen zijn. De grote witte vlek op mijn schaambeen is nog steeds heel duidelijk, maar het lijkt nu te stabiliseren. De maanden van chemo lijken niet voor niets geweest en we kijken elkaar opgelucht aan. Dit was de bedoeling en is voorlopig goed gegaan. Ik besef dat de artsen nog steeds kiezen voor ‘waakzaam wachten’ [ ..ww…haha.. ] en ik geef opnieuw aan dat ik – ondanks de goede berichten – hier nog steeds erg veel moeite mee heb. Dr. De Wit kijkt mij voorzichtig aan en snapt dat ik alles aan wil grijpen om de ziekte voorgoed te ‘killen’. We hebben het opnieuw over ‘cannabis & wietolie’, maar Dr. De Wit is niet echt enthousiast. Hij vreest voor mijn kwaliteit van leven. En dat snap ik voor een deel best. Na het spreekuur vertrekken we met een goed gevoel uit het ziekenhuis. Voorlopig hebben we een goede slag geslagen. Buiten regent het en Trump is onverwacht de nieuwe president van Amerika geworden, maar in ons hoofd schijnt even de zon. We brengen onze dochter Margot naar Delft en bezoeken gelijk haar werkplek bij de Studentenraad TU Delft en kijken vanaf 20 hoog over Delft heen. Even een ontspannen moment. ’s Middags gewoon lekker aan het werk en eind van de middag trekken we een fles champagne open. Samen met Annemieke nip ik aan de champagne. We vinden dat we het even verdiend hebben na alle spanning.

Nu de chemo langzaam uit mijn lijf verdwenen is en ik ook de Prednisolon-pillen in stappen heb afgebouwd begint mijn haar weer te groeien. Mijn hoofdhaar is terug. Ik moet me ook elke dag weer scheren en mijn borsthaar begint terug te komen. Allemaal goede signalen en geven moed voor de komende periode.  

…radioactief….

 

Gisteren was weer eens een ziekenhuisdag. We moesten vroeg uit de veren. Voor de allereerste keer naar het grote Erasmus MC, midden in de stad Rotterdam. Het ‘vertrouwde’ kleine Daniel Den Hoed bouwt stap voor stap haar afdelingen af. Vol programma voor de woensdag-ochtend. Eerst bloed prikken om 08.00 uur, maar natuurlijk eerst de weg zoeken in dat kolossale instituut. Gelukkig was gebouw D, bloedprikken bij Oncologie, met slechts één keer verkeerd lopen gevonden. Ik was om 07.50 uur de eerste voor het bloedprikken… Op het moment dat de verpleegster alles klaar maakte voor het bloed prikken werd er een jonge man binnen geloodst. ‘…..Kan jij hem vandaag leren bloedprikken ?...’ Oeffff... ‘….Nou …’zei ik snel, de situatie inschattend, ‘…….doe jij het nog maar even bij mij…..’, ‘…Geen zorgen, dat doe ik…’ antwoordde de verpleegster gelukkig. Gelijk prikte ze op mijn rechterarm flink mis. Het bloed spoot eruit. Daarna ging het links gelukkig goed. Lekker begin van de dag. De verpleegster gaf aan dat het bloedprikken vandaag voor de PSA-waarde, het bloedbeeld [?!?, geen idee wat dat is ], de lever en de nieren is. Nou, dat belooft wat, dacht ik bij mezelf. Ik was in ieder geval even klaar bij de ‘Prikkamer’. Toen ik op stond vroeg ik aan de jongen ‘…hoe vaak heb je al bloed geprikt…? ‘….Nog nooit…’, antwoordde hij. Ik liep de kamer uit en zag zeker 15 mensen in de wachtkamer. Ik had met ze te doen…..

 

We moeten gelijk door naar de volgende afspraak in het Erasmus MC. Op naar Nucleaire Geneeskunde, een verdieping lager. Ik moet voorbereidt worden op een botscan. Op de afdeling Nucleaire Geneeskunde begon de volgende zuster al weer vrolijk in mijn hand te prikken….Fijn hoor, ik zal er nooit aan wennen. Dit keer is het niet voor bloed-afname, maar om een speciale radioactieve vloeistof, HDP genaamd, op fosfaat-basis in te brengen. Deze radioactieve vloeistof komt in je bloedbaan en het fosfaat erin stuurt de vloeistof naar je botten. Alles om me gereed te maken voor een botscan. Mijn specialist wil volgende week zien hoe ik ervoor sta : of de kanker stabiel is of toch verder groeit. Tevens kan hij dan een nieuw meetpunt bepalen voor de komende maanden. Na deze injectie moet ik 2,5 uur wachten, zodat de vloeistof door mijn hele lijf kan trekken.                                  

Samen met Annemieke wandel ik door het Erasmus Ziekenhuis om een rustige zitplek te zoeken, waar we wat kunnen drinken en ik ook kan werken. Nou, plek genoeg zo vroeg in de ochtend. Ik ga driftig aan het werk. Na een kleine 3 uur mag ik de scan in. Altijd gek : doodstil liggen – soms met je ogen dicht – terwijl het beddeel langzaam onder de scan-camera door beweegt. Het is zo’n moment dat alles even stil staat. Ik zing in mijn hoofd ‘Even in the quietest moments’ van Supertramp. De scan is binnen 30 minuten klaar. We mogen naar huis. Op de lange gang pakt Annemieke mijn hand vast en het voelt heel fijn.                            

‘s Middags gewoon weer op kantoor. We zijn vol in de voorbereiding om het hoofdkantoor van INDEED in Amsterdam te gaan inrichten. De show must go on.

 

’s Avonds ben ik uitgenodigd door Brian, al 30 jaar een trouwe en zorgzame vriend. We dineren bij Mama Kelly, een super cool restaurant in Den Haag. Overal hangt en staat kaarslicht. Ik grinnik en besef dat ik nog steeds licht radioactief ben. Wellicht geef ik ook een beetje licht……. Na een lange intensieve dag is het heerlijk om de dag met een goede vriend af te sluiten. Volgende week de uitslag.  

Verre vrienden….

Alweer twee weken niet aan mijn blog gewerkt, valt mijzelf op. Druk op kantoor, eigenlijk weinig nieuws van het ziekenhuisfront en gewoon maar ‘door hobbelen’ lijkt het wel. En zo is het natuurlijk ook. Maar in mijn sociale leven gebeurt meer dan genoeg…..

Aad  Menno

Samen met Aad V.        Samen met Menno W. in Rotterdam.

Hoe bijzonder was het om mijn oude buurjongen Aad V. weer eens te zien. Overgekomen uit Canada voor familie hier in het dorp had zijn jonge broertje Dirk ons aan elkaar gekoppeld. Op een mooie vrijdagmiddag zaten we bij mij thuis in de tuin. Elkaar misschien wel 35/40 jaar niet gezien, mijn oude buurjongen die ik tussen 0 en 10 jaar oud bijna dagelijks zag. Gek zit het leven toch in elkaar. We hadden onnoemlijk veel te bespreken en het was heerlijk om elkaar weer te zien. Even gingen onze gedachten terug naar onze oude geboortegrond in Pijnacker : De Hesselt van Dinterlaan en onze jonge avonturen aldaar. Vooral onze jaarlijkse zeilweken in Friesland waren machtig mooi. Daar leerde ik wat wind, water en zon met je doet.

In dezelfde week kwam Menno W. - mijn oude collega uit mijn Lensvelt-tijd - uit Shanghai / China over naar Nederland om zijn oude moeder en verdere familie te bezoeken. Menno had ik zes jaar niet gezien. De laatste keer was in Shanghai, waar ik toen kort verbleef. Menno was de technisch directeur van Lensvelt destijds. Ik heb met Menno afgesproken in Rotterdam bij ‘De Matroos en het Meisje’ , de nieuwste restaurant hot-spot op Katendrecht in Rotterdam. Wat een ontzettend leuk restaurant. Menno kwam vroeger altijd chaotisch over, maar hij had het unieke talent dat hij zijn zaakjes uiteindelijk altijd voor elkaar had. En hij is een enorm harde werker, die rustig 20 uur op een dag door gaat. Maar bovenal is hij een uniek mens, die het hart op de goede plaats heeft. Wij praten uren over de laatste jaren en vol verbazing hoor ik hoe hij zich heeft gestort op een project van een snel groeiend kledingmerk in China. En hoe hij maandelijks voor dat bedrijf 20 nieuwe winkels in China opent. Geweldig, wat een drive heeft die Menno nog steeds. De uren vliegen voorbij en rond 00.00 uur worden wij het restaurant uitgezet. Gelukkig is Hotel New York nog open en daar blijven we bier drinken tot na 01.00 uur. Wat heerlijk om Menno weer eens te hebben gezien. Bij het afscheid beloof ik hem dat ik echt nog naar Shanghai kom en dan natuurlijk samen met Hans Lensvelt, destijds de motor achter de ‘booming Lensvelt-brand’. Ik blijf voor de verandering zelf slapen in Hotel New York. Ik staar nog lang naar het plafond van mijn hotel-kamer. Met een glimlach denk ik terug aan 12 jaar werken bij Lensvelt, de mooiste en meest krankzinnige periode in mijn werkbare leven……

Hans

 Met Hans Lensvelt.

Het zal niemand verbazen dat ik natuurlijk Hans Lensvelt ook mee heb genomen deze week naar ´De matroos en het Meisje´. Ook wij weten de avond lang te vullen met verhalen uit de oude doos. Maar Hans leer ik ook weer beter kennen als hij verhaalt over hoe het hem nu vergaat. Ik besef dat die 12 jaar in Breda toch voor enorm veel vriendschap en verwantschap hebben gezorgd.

Tsja, een week vol met verre vrienden….. Uit Canada, uit China….. Maar somber besef ik, als ik bij mijn tante Corry en nichtjes in Noordwijk ben om het overlijden van mijn oom Jacques te herdenken op zijn geboortedag dat deze verre lieve vriend van bovenaf vanaf een wolk met ons mee kijkt. Mijn oom Jacques, zo´n mooi mens. Was altijd mijn voorbeeld in het leven en hij voelde soms als een tweede vader. Ik ben blij dat ik samen met mijn tante en mijn nichtjes even in Noordwijk kan zijn.

Heerlijk zo´n blog……in je gedachten maak je alles twee keer mee, wel zo leuk meestal….. In mijn volgende blog ga ik jullie lastig vallen met mijn haargroei en andere avonturen.

Partytime….

Feest 1  Feest 2

Afgelopen week stond in het teken van ‘15 jaar PVO Interieur Pijnacker’, dus tijd om eens flink feest te vieren. Zaterdag 24 september kwamen er 140 mensen naar OSCARS in Scheveningen om aan het strand te vieren dat we 15 jaar ons bedrijf hebben. Het was een heerlijk feest en we hebben zalig gedanst. Oeff…, dat dansen ging bij mij natuurlijk maar net, want mijn rechter-enkel is nog steeds veel te dik. Maar daar heb ik mij eens niets van aangetrokken op het feest. Zo top dat er veel mensen waren. Zondags konden we lekker bijkomen. Ik had het niet willen missen. Een fijn gevoel naast zo’n feest is dat we het op de zaak enorm druk hebben. Nederland lijkt even helemaal ‘los’ te zijn en er is gelukkig veel behoefte aan nieuwe kantoor-inrichting. Goed gevoel voor de komende 15 jaar…..

 

In deze feest-week ben ik ook geconfronteerd met de ziekenhuis-opname van mijn broer, die geopereerd is aan een long-kwab. Gelukkig is de operatie goed verlopen en we hopen allemaal dat er niets geks verder met hem gebeurd en dat hij weer helemaal goed herstelt. Terwijl feesten even centraal stond afgelopen week zei een klein stemmetje in mijn hoofd dat maandag 26 september weer een belangrijk moment zou zijn. Voor mij de eerste keer om na drie maanden mijn bloedwaarde - vooral mijn PSA-waarde –te laten checken. Maandag vroeg toog ik met het complete gezin naar het Sint Franciscus ziekenhuis in Rotterdam om de uitslag van mijn bloedwaarde te horen. Stilletjes kneep ik hem wel een beetje… Natuurlijk hoopte ik op een goede uitslag. Prof. Dr. Bangma liet mij niet lang in spanning en vertelde dat mijn PSA gedaald was naar 0,6. Dat is natuurlijk geweldig. Een goede start en een mooie aanloop voor de volgende drie maanden. Dr. Bangma uitgelegd dat ik nog steeds een onbevredigend gevoel heb over de komende periode, waarin er eigenlijk niets anders rest dan ‘afwachten’. En ik weet natuurlijk dat dat een keer flink fout kan gaan, want die ratjes zijn nog steeds aan het klieren in mijn lijf. Maar dr. Bangma is erg resoluut en vindt dat ik echt af moet wachten. Pfff, enerzijds natuurlijk erg blij met de 0,6 PSA-waarde, maar anderzijds heb ik een hekel aan afwachten….. Gelukkig geeft de drukte op de zaak veel afleiding.  

 

Prinsjesdag & enkeltje…

Bloed prikken  Blauwe arm

Vandaag Prinsjesdag met natuurlijk weer heel veel goed nieuws. In ieder geval een andere koets vandaag. Blijkbaar gaan we er allemaal op vooruit in het nieuwe jaar, financieel gezien dan….. Ik hoop maar dat er niet wordt bezuinigd op de gezondheidszorg, want de witte-jassen-brigade heb ik nog even flink nodig. Gisteren voor de verandering weer eens bloed gaan prikken in Rotterdam, voor de vierhonderddrieentachtigste keer voor mijn gevoel…. Ik kan er niet goed aan wennen en ben kampioen geworden in het snel wegkijken als de naald eraan komt. Maar gelukkig is het altijd snel voorbij. Voor het eerst ging het toch een beetje mis en kreeg ik een enorme bloeduitstorting in mijn arm. Nou, ik ben net een ouderwetse krijger en loop nu rond met fors blauwe plekken…..

Voetje

 Als ik de balans eens opmaak zo richting eind 2016 dan ben ik wel behoorlijk aan de beurt geweest dit jaar. Naast alle mindere berichten over de onverwachte prostaatkanker val ik ook nog eens uit een boom een paar weken geleden. Haha, ik wankel nu rond met een dikke enkel en blauwe plekken op mijn arm. Het moet even niet gekker worden.

 Oh, maar ik raak de draad kwijt in mijn verhaal. Dat bloed prikken was natuurlijk niet voor niets gisteren, want mijn eerste drie-maandelijkse check-up voor mijn PSA-waarde komt eraan. Vanaf nu zal ik elke drie maanden even in mijn rats zitten voor de uitslag van het bloed prikken : hoe hoog zal mijn PSA-waarde zijn ? Nooit gedacht dat denken aan PVO             [ mijn bedrijf ] langzaam kan veranderen in denken aan PSA. Haha, we houden de P van positief er maar in.

Volgende week eerst maar eens de uitslag horen over mijn PSA-waarde en dan weer verder denken. Ik besef dat het vanzelf niet beter met me zal gaan. Dus ik zal zelf een keer het heft in handen moeten nemen. Ik heb ook nog helemaal geen zin in een ‘enkeltje hemelen’ op korte termijn. Dus die stomme ‘ratjes’ in mijn  lijf zal ik ooit moeten gaan aanvallen….

Soms lig ik wat voor me uit te staren in bed en dan vraagt Annemiek vaak wat ik aan het denken ben. Vaak zeg ik dan, ‘….niks aan de hand…..’, maar in gedachten peins ik vaak hoe het toch verder moet. Ik ben zo gewend om het leven naar mijn eigen hand te zetten en voel me eigenlijk vaak machteloos met de huidige situatie. Zeker als elke specialist tegen je zegt dat je het eigenlijk gewoon moet accepteren. Dat valt niet mee, hoe positief ik verder ook ben.

Naast al mijn verschillende vriendengroepjes om me heen, is er een nieuwe werkelijkheid ontstaan en ontmoet ik nieuwe mensen – lotgenoten – die mij ook weer positieve energie geven en hun eigen kijk geven op onze gezamenlijke ziekte. Ik merk dat ik het nodig heb om me soms even terug te trekken en te praten met mensen die exact hetzelfde beleven met deze ziekte. De een natuurlijk positiever dan de ander, maar het geeft verbinding. Maar langzaam wordt voor mij helder dat ik met een flink slot-offensief – een soort alles of niets race – moet starten om extra tijd te winnen. Volgende week ga ik dit eerst aan mijn specialisten voorleggen en daarna een weg uit stippelen naar de toekomst.  Ik wil een ‘winner’ blijven en opgeven en accepteren ligt niet in mijn karakter.