Mijn berichten

Na achttien jaar.....

Afgelopen maandag uitgebreid een ‘lotgenoot’ telefonisch gesproken met in grote lijn dezelfde ziekte en uitzaaiingen. Het duizelt me wat deze man allemaal heeft uitgezocht. Over Gronau & Heidelberg, de PSMA-scan in het Radbout in Nijmegen tot nieuwe onderzoeken in Finland. Ik besef weer dat ik de regie flink in eigen hand moet houden en niet alleen maar volgzaam de richtlijnen moet volgen. Nog veel werk te verzetten, maar deze week staat in het teken van loslaten….. 

Texel Boot  Texel drankje  Texel Strand

Afgelopen dinsdag ben ik samen met Annemieke even voor een paar dagen vertrokken naar Texel. Eindelijk na achttien jaar zijn we weer terug op Texel. Na de ‘rollercoaster’ van de laatste maanden is het heerlijk om er even een paar dagen samen uit te zijn. Op de boot bij Den Helder word je al overvallen door een vakantiegevoel. Weer terug in Den Burg, De Koog, Ecomare, het strand, strandtent Paal 17, Oude Schild en de vuurtoren bij Cocksdorp. En vooral even niets doen. ’s Avonds lees ik op mijn E-reader         ‘Dansen in de Hemel’ van Michael Pilarczyk. Ik lees over stormachtig ondernemen, beurscrash, teveel drank en cocaïne, maar hoe verder het boek vordert over echte liefde, verdriet, ziekte van zijn geliefde en hoe een dwaze jager verandert in een zorgzaam mens. Ik lees het in één ruk uit. Wat een mooi boek. Gewoon allemaal lezen.                                                                                                                        Vandaag komt de realiteit even hard terug : Alpe d’HuZes beheerst de journals, even rolt er een kleine traantje over onze wangen. Een fantastisch initiatief, maar voor ons net op het verkeerde moment. Op de boot terug naar Den Helder sta ik met mijn kop in wind op het achterdek en zie Texel langzaam kleiner worden. Wat fijn om een horizon te zien groeien. Wat een geweldige dagen hebben we gehad. In Den Helder hebben we nog een klein cultureel moment ingepland : het Rob Scholte Museum. Nou, we zijn waarschijnlijk echt verwend op het gebied van musea, maar dit rommelige gebeuren lijkt echt nergens op. Rob Scholte blijkt boven het museum te wonen, maar hij is niet thuis. We hebben het snel gezien en verlangen wel weer naar huis.

 

Kale Koppen Parade....

 

‘Wat smeer jij nou op je hoofd ?..’ Nou, ik begin er al aan te wennen en ben niet alleen in het kaal-zijn. Haha. Ik begin de voordelen te zien….’geen shampoo nodig; nooit meer roos; mijn haar is nooit meer door de war; geen borstel nodig; sorry kapper….’ Ik krijg zelfs complimenten links en rechts, dan is mijn ego maar weer gestreeld. Pfff, soms waait het wel flink op mijn kale hoofdje en blijkbaar straks factor 50 voor de zon nodig. Ik krijg er ook wel weer lol in, nieuwe verzameling aanleggen : kale koppen parade, selfies 8.0…..Kost gelukkig niks!

Fred Marc   Marc Fred

Maatjes & broertjes

Gisteren stonden de kranten vol over prostaatkanker, Radium 223 en het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven. Een nieuwe succesvolle wijze van toediening van Radium 223, die weer extra maanden leven kan toevoegen, naast de pijn verminderen. Vanaf ’s morgens vroeg kreeg ik het artikel een paar keer toegestuurd. Fijn dat mensen meeleven. Ik lees echt alles. Voor mij nu nog even ver weg om aan Radium 223 te beginnen. Dus voorlopig even het regime en behandeling met chemo van Daniel den Hoed & Prof. De Wit in Rotterdam volhouden. De weg is nog lang….. Gelukkig geven de krantenartikelen positieve hoop en is het een fijne gedachte dat er veel onderzoek wordt gedaan.

Radium 223 Telegraaf Radium 223 Telegraaf 23 mei  2

 

Eind van de middag bij het Deborah Inloophuis in Delft geweest. Verleden keer redde ik de afspraak niet, dus ik wilde het nu wel even meemaken. De grote leeftijdsverschillen vallen nog niet mee en ieder geval is natuurlijk weer specifiek, maar het is ook wel weer goed om naar de verhalen van lotgenoten te luisteren. Blijkbaar is er ook speciale tandpasta als je aan de chemo bent, dus maar even bespreken bij mijn tandarts over een week. Stom toeval, dat er een dorpsgenoot uit Pijnacker-of-all-places aan tafel zit van 53 jaar oud en in grote lijn dezelfde uitgezaaide prostaatkanker naar de botten heeft als ik. Natuurlijk niet precies hetzelfde, maar we kunnen wellicht weer wat van elkaar leren. Nou ja, een dorpsgenoot, die met de bus komt breng je natuurlijk gewoon naar huis. Leuke ontmoeting! Ik vond het ook top om Karin & Anja van Reinier de Graaf weer te zien zitten en te horen hoe zij overladen werden met complimenten. Enorm terecht. Alles bij elkaar toch weer nuttig geweest.  

 

....2.55....03.15....03.40....03.58....pffff....

 

De dagen vliegen voorbij. Afgelopen woensdag lijkt al weer ver weg. Ik heb tot vandaag geen echte bijwerkingen van de 2de chemo-infuus. Gelukkig maar. Ik slaap alleen al dagen erg slecht. En kijk alleen maar op de klok, die natuurlijk voorbij kruipt…… Ik ben bang dat het die extra pillen Dexamethason 4MG zijn, die mijn nachtrust ‘om zeep helpen’. Maar die heb ik maar voor een paar dagen, dus ik hoop dat de goede nachtrust weer helemaal terug komt.

 

Afgelopen donderdagavond zat ik ‘s avonds nog even op kantoor en las mijn webblog even terug. Moet ik toch een beetje mee oppassen, want ik werd er zelf emotioneel van en kon even niet stoppen met huilen. Zomaar spontaan alleen op kantoor om 19.00 uur. Wat ze nooit doet, deed ze nu wel [ toch telepathie ? ]: opeens stond Annemieke naast me op kantoor. Samen hebben we elkaar vastgepakt. Zo fijn…. Tsja, ongemerkt staat toch mijn wereld op zijn kop en hoe stoer ik ook doe, het doet echt wel wat met me.

Lijst Beta 2

 

In deze gekke week van sportmomenten - Max Verstappen wint zijn eerste GP [ Barcelona ] op zijn achttiende jaar en FC Twente degradeert naar de Jupiler League – is vrijdag 20 mei toch wel een heel bijzondere dag. Een topdag voor mijn dochter Margot. Ze is gekozen in de Studentenraad van de TU Delft voor Lijst Beta. Jeetje, wat ben ik trots op haar en wat gaat ze hier veel van leren. Wat een super-kanjer ! Heerlijk zo’n vrijdag als ik ook spontaan bezoek krijg voor een bakje koffie tussendoor en ’s avonds bij lieve vrienden ga eten, wat voel ik me dan rijk. Ik krijg zoveel warme, mooie reacties dat ik er vaak stil van ben. Pfff….ben liever niet ziek natuurlijk !

 

Zaterdag de hele dag ‘gerend’ van hot naar her en eindigen met werken in de tuin. Ik moet mezelf toch dwingen om rustig aan te doen, maar ja…verander maar eens…. ’s Avonds heerlijk met z’n tweeën languit op de tuinbank [ wat een weertje ] in het niets gestaard. Soms denk ik dat er niets aan de hand is en dat het alleen maar een boze droom is. Keep on dreaming, Fred….!                                                                                                                                                                                Zondag-ochtend , vroeg op, want slapen gaat iets beter, maar nog niet optimaal. Dus uit de veren en hardlopen. Om 08.00 uur loop ik de straat al uit. Ik heb Marco Borsato ‘Als rennen geen zin meer heeft’ weer even opgezet op mijn oortelefoontje en moet even slikken. Ik moest het gewoon weer even horen….. Voor het eerst kost het lopen mij echt moeite. Als een oude man sjok ik door de vroege ochtend. Doodstil op straat, zo vroeg, echt zalig even alleen. Het laatste stukje wandel ik, ben gewoon moe. Maar dat mag, het is zondag.

Werken aan mijn horizon....

Gisteren – na een bezoek aan een klant in hartje centrum Rotterdam – spontaan 400 meter verder naar ‘De Trap’ & ‘Uitkijkpost’ bij Het groothandelsgebouw gelopen naast Centraal Station. Ziet er echt tof uit. Gelukkig was het niet druk en ben ik de 180 treden opgelopen naar het dak van Het Groothandelsgebouw. Wat een schitterend idee van MVRDV architecten uit Rotterdam. Wat een mooie Rotterdam promotie. En gewoon gratis….

De Trap Fred 2   De Trap Fred   De Trap omlaag

Na 180 treden moet ik even uitpuffen, maar dan heb je ook een mooi uitzicht over R’dam, de havens, de Euromast, etc… Echt ontzettend leuk. Rotterdam hoort toch bij mijn geschiedenis. Na ‘De Trap’ & ‘Uitkijkpost’ ben ik vandaag weer in Rotterdam. Vandaag met een andere missie: uitzicht op mijn toekomst. Op weg naar de Daniel den Hoed Kliniek in R’dam – Zuid kom ik weer langs De Kuip. Misschien toch maar die seizoenskaart kopen voor de nodige ontspanning. Met mijn nieuwe hoofd ben ik nu toch al net een ‘hooligan’, lekker hip en hot.                                                                                     

Vandaag ben ik bij de Daniel den Hoed Kliniek voor de tweede chemokuur, via een infuus in mijn hand. Ik hoop dat het net zo verloopt als de eerste keer. Ik voel me superfit. Dus kom maar weer op met die troep. Alles voor een langer leven.                                                                                                                   

Gelukkig nog maar één keer prikken, voor bloedafname, maar gelijk blijft de naald zitten voor het infuus. Dat scheelt één keer wegkijken bij het prikken met de naald. Sinds gisteren slik ik weer 4 extra zware Prednison pillen per dag. Ik noem ze maar ‘Frednison’ [ haha ], maar ik krijg het er wel warm van en ik voel me een beetje opgejaagd. Gelukkig zijn die pillen er maar voor een paar dagen.

Daniel Den Hoed 2de chemo. Fred       Daniel Den Hoed 2de chemo. Fred stoel 2

Het is enorm druk bij de kliniek, door het uitvallen van de maandag [ Pinksteren ] lijkt het wel of heel Rotterdam een afspraak heeft. Het spreekuur van prof. De Wit loopt behoorlijk uit, maar we hebben de tijd. Goed gesprek met hem. Bloed is gelukkig goed, dus de chemo mag doorgaan. [ …blij… ]. Mijn PSA-waarde wordt momenteel niet gemeten, maar was blijkbaar de vorige keer [ 3 weken geleden ] 33. En dat is al een stuk minder dan 76, maar nog steeds veel te hoog. Tijdens de chemo-kuur blijkt de PSA-waarde als een jojo heen en weer te gaan en heeft checken weinig zin. Tot slot bij prof. De Wit aangekaart dat ik ook internationaal wil zoeken naar een geneesmiddel. En mijn licht op wil steken bij het Memorial Sloan Kettering Cancer Institute in New York. Prof. De Wit geeft aan dat hij er goede contacten heeft en met mij gaat onderzoeken of er een ‘trial’ [ test-onderzoek nieuw geneesmiddel ] loopt of gaat lopen. Klinkt positief. Ik voel me goed bij Prof. De Wit, hij is rustig, analyseert en komt goed over. Het voelt goed. Nu me nog even beter maken doktertje…… [ grapje ]. Dr. De Wit verwijst me ook naar de site www.stichtingduos.nl , die dieper ingaat op de materie en lopende onderzoek-trajecten. Interessant, ga ik me verder in verdiepen.

Op naar de 2de chemo, die ook wat uitloopt. Ook wel goed om zo samen een dag met Annemieke op pad te zijn, doen we toch veel te weinig besef ik. Vandaag krijg ik 160 MG Docetaxel [ chemo zelf ] via een infuus in mijn hand. Maar eerst spoelen met NaCi  0,9%  [ NatriumChloride oplossing in water ] om naast het spoelen de bloedvaten wat te vergroten. De chemo verloopt prima. Ik luister naar Marco Borsato [ ‘Als rennen geen zin meer heeft’ & ‘Droom, Durf, Doe en Deel’ ] en ik vind de teksten erg raak. Daarnaast lees ik een stukje uit ‘Kieft’ [ Michel van Egmond ]. Leest lekker weg, maar ik schrik hoe je als mens je leven zo kan ‘verkloten’ aan drank en cocaïne. Lekker stom! Ondertussen verloopt de chemo prima en de tijd vliegt om, maar uiteindelijk staan we pas na 15.00 uur weer buiten. Bijna niets gegeten, dus ik zeg ‘…..kom op schat, even lekker naar Hotel New York, twee km verder, gaan we even laat lunchen, hebben we verdiend….’ Echt even gezellig, we rennen als jonge veulens door de stromende regen naar Hotel New York en genieten van een simpele lunch en elkaar. Ik kan het bellen met de klanten natuurlijk niet laten…… Blij dat het er weer even op zit voor 3 weken. Volhouden is de opdracht nu.

Hotel New York 2   Hotel New York   fred telefoneren

Voor lotgenoten : Vandaag tweede chemokuur, via infuus, van de 6 gekregen. Deze wordt elke drie weken toegediend. Vandaag krijg ik 160 MG docetaxel [ chemo zelf ] via een infuus in mijn hand. Vooraf spoelen met NaCi 0,9% [ NatriumChloride oplossing in water ] om naast het spoelen de bloedvaten te vergroten.

 

Hi, Mr. Kojak !

 

Nou, het was met Pinksteren al niet tegen te houden, maar nu is het dan echt gebeurd. Ik zag er eigenlijk wel een beetje tegenop, maar nu vind ik het ook wel weer stoer. Het was even slikken, maar gewoon doorzetten. Nieuwe coupe zullen we maar zeggen….

 

Ja, voor alle duidelijkheid, mijn haar is eraf. Wat één eerste chemo toch al met je doet. Beetje pech voor de kapper de komende tijd, want de komende drie maanden, met nog vijf chemo-aanvallen te gaan zal er geen haar meer groeien op mijn hoofd.

 

Gisteren moesten we thuis ook wel een beetje lachen toen ik ‘s morgens besloot om mij eens te gaan scheren. Normaal heb ik een enorme baardgroei, maar nu was er na drie dagen nog nauwelijks baardgroei. Gewoon ook een beetje zacht. Heerlijk vooruitzicht. Al dat scheren kost toch maar weer tijd, zo vroeg in de ochtend. En tijd kan ik wel gebruiken.

 

Toch wel vreemd dat haar eraf, ik was best trots als mijn haar weer blond werd in de zomer. Maar dat is over. Annemieke verheugde zich op het verdwijnen van mijn  overtollige borsthaar, maar die zijn voorlopig lekker blijven zitten net als mijn witte wenkbrauwen. Ik hoop maar dat dat nog even zo blijft.

 

Wel koud opeens toen ik vanavond even naar buiten liep, dus ik ga al die vele caps en petjes nu echt goed gebruiken. Ik zal vast snel een favoriet hebben.

 

Mijn hoofd is nu zalig in gemasseerd met lotion, dus dat inmasseren mag een dagelijks ritueel worden hoor Annemieke! Nu op naar morgen voor de 2de chemo in de Daniel den Hoed kliniek.

Fred 17 mei 2016 2     Fred 17 mei 2016 3

 

Een week terug.                                                Vandaag.

Oh mama, je moest eens weten.......

Vandaag ben ik in gedachten even in Rotterdam bij de Daniel den Hoed Kliniek. Precies 10 jaar geleden deed ik mee aan de RoPaRun van Parijs naar Rotterdam om geld op te halen voor onderzoek naar kanker. Speciaal voor de Daniel den Hoed Kliniek. Op de maandag van Pinksteren in 2006 liepen wij emotioneel langs de Daniel den Hoed Kliniek in Rotterdam-Zuid op weg naar de finish aan de Coolsingel.

Enkele maanden daarvoor vroeg bij de Rotary in Den Haag een lid aldaar of wij het Team Archipelrunners – team 203 - wilden helpen als team-leiders. Eric K. en ik zeiden in vijf minuten ‘…ja, natuurlijk….’, terwijl wij geen idee hadden waar we aan begonnen. Maar we vonden het gewoon een goed doel. En ik deed het vooral voor mijn moeder, die in 2003 na een zwaar ziekbed aan kanker overleed….

Afbeelding 011  Afbeelding 008

CIMG1413   DSC04025

Wat een happening, sfeer en broederschap tijdens de RoPaRun. Onderweg dacht ik nog even terug aan mijn moedertje. De Archipelrunners hadden er alles aan gedaan om veel geld op te halen voor onderzoek naar kanker, meer dan € 50.000 en dat was een enorm bedrag.

Wat waren dat een geweldige dagen met een mooie afsluiting in de Archipel-buurt in Den Haag met de nodige biertjes en toespraken. Ik kon toen niet bevroeden dat ik 10 jaar later als patient de Daniel den Hoed Kliniek in zou lopen…. 

Na Moederdag en meer.

Gisteren gezellig Moederdag gevierd. Samen met Margot een mooi ontbijt gemaakt en natuurlijk hadden we cadeautjes. Even in de zon gezeten, maar ik merk dat dat niet goed  meer voor me is. Ik krijg het snel erg warm, dus in de zon zitten is even niet slim. Sinds twee dagen weer gewoon doorgeslapen, heerlijk. Waarschijnlijk moest ik wennen aan de medicatie, ik hoop dat dit even zo blijft.

Wel begin ik nu snel mijn haren te verliezen. Dat gaat sneller dan ik dacht. Ik heb veel puistjes opeens gehad afgelopen week en ze gaan gewoon langzaam weg. Ik lijk soms wel weer even een puber met puistjes. Ook lijkt mijn smaak te veranderen. Ik heb soms een laffe, zoute smaak in mijn mond en water smaakt niet altijd lekker meer. Maar ja, als dit de grootste effecten van de chemo zijn, dan ga ik me er natuurlijk gewoon doorheen slaan, maar laat ik niet overmoedig worden we zijn nog maar net begonnen.

Gisteren kort het televisieprogramma  ‘De Monitor’ bekeken. Gewoon toeval, bij het zappen  

 Monitor programma

langs de zenders. ‘Recht op medicijnen’ is lang niet voor iedereen weggelegd. Ik schrik natuurlijk en denk aan de woorden van Oscar H. een week geleden. Ik moet me echt verder gaan verdiepen in de materie. Vandaag komen ook de eerste boeken van Ivan Wolffers binnen. Hij heeft veel geschreven over zijn prostaatkanker en doet dat nog steeds. Ik heb weer even veel leesvoer in huis. 

 

Wat gaat er komen?

Na de eerste chemo zijn de dagen voorbij gevlogen. In overleg met prof. R. de Wit heb ik besloten om de chemo-infuus altijd op woensdag te doen, daar mogelijke misselijkheid en koorts vaak na drie dagen optreden. Dan kan ik lekker in het weekend herstellen. Tsja, een ondernemer kan nu eenmaal niet thuis gaan zitten kniezen. Er moet toch brood op de plank.

Maar tot mijn positieve verbazing heb ik nog nergens echt last van. Niet misselijk, geen koorts, soms een beetje warm gevoel, maar dat is alles. Het sporten gaat prima. Wel lukt het me niet meer om een hele nacht te slapen. Ik moet er elke nacht vier keer uit om te plassen. In het donker sluip ik door het huis. Echt slapen is even geen succes. Ik hoop maar dat dit niet al te lang gaat duren.

Goodbye Jeroen Henneman…...

Vandaag krijg ik twee kunstverzamelaars op bezoek. Zij zijn via via geïnteresseerd in mijn schilderij ‘Zevengebergte I’ uit 1991 van Jeroen Henneman. Een origineel acrylwerk op papier. Het was één van de eerste originele kunst-werken, die ik aan kocht voor mijn kunstverzameling. Ik heb het al meer dan 20 jaar in mijn bezit en het is al jaren geleden naar de opslag verhuisd. Het is tijd dat het een andere eigenaar krijgt. De verzamelaar uit Amsterdam weet alles van de kunstenaar en hij is gedreven passioneel. Ik vind dat wel mooi. Hij wil het werk gewoon hebben.  We zijn er snel uit. Ik heb mijn investering van destijds eruit en hij is blij met een mooie deal en een mooi werk. Het klopt en het kost me verbazingwekkend ook geen moeite om afscheid te nemen. De Henneman verhuist naar Amsterdam.

VvL130730-008    Jeroen Henneman – ‘Zevengebergte I’ [ 1991 ]

De laatste weken is er ook wat geks in me veranderd. Laatst liep ik in Rotterdam door de stad met Annemieke en het verbaasde haar dat ik eigenlijk niets kocht. Ja, het is waar : ik ben gewoon niet echt meer geïnteresseerd in spullen. Het doet me niets. De fanatieke verzamelaar Fred is opeens gestopt met verzamelen. Ik merk dat er andere dingen voor in de plaats komen : een goed gesprek, even lekker eten, genieten van de mensen om me heen. Raar hoe dingen lopen en hoe je toch in korte tijd kan veranderen.

’s Middags belt Oscar H. , de Amsterdamse advocaat me op. Hij heeft gehoord dat ik ziek ben. We kennen elkaar van een gezamenlijk ‘vliegtuig-project’. Hij vindt het vervelend, maar raadt mij sterk aan om ook buiten Nederland te kijken, daar de Nederlandse gezondheidszorg toch aan banden is gelegd. Hij raadt mij aan om – i.o.m. mijn artsen hier - contact te leggen met het Memorial Sloan Kettering Cancer Institute in New York. Daar worden veel ‘trials’ gehouden, mogelijk mijn enige kans op een stuk langer leven. Ik bedank Oscar voor zijn telefoontje. Ik waardeer hem en weet dat hij enorm gevochten heeft tegen de ziekte Aids 25 jaar geleden, toen iedereen daar ook aan dood ging. Ik zet het Sloan Kettering Cancer Institute op mijn lijstje om binnenkort met prof. De Wit te bespreken.  

De eerste keer.....

Vandaag gaat het dan echt gebeuren. De chemo-kuur, die bij de hormoontherapie hoort, gaat op me af komen. We gaan met z’n drieën naar de Daniel den Hoed. Bij de eerste keer hoort een intake-gesprek over wat er allemaal op me af gaat komen. Alles wordt rustig uitgelegd en we krijgen een mooie map. Ja, nu zijn we echt lid van de club. Om 10.00 uur is het dan zover. In de Daniel den Hoed is een hele batterij stoelen, waar je rustig kan zitten of liggen. Er wordt professioneel geprikt [ …even andere kant op kijken… ] en het infuus zit erin. Bij deze vorm van chemotherapie druppelt de chemo via een slangetje in je ader. Een van te voren afgemeten hoeveelheid van de chemo – 150MG Docetaxel - wordt gegeven via dit speciale slangetje. Het zal zo’n 1,5 uur duren. Zo af en toe gaan er allerlei apparaten piepen en komen de verpleegkundigen aangerend. Scherp wordt er op me gelet. Het is ook de eerste keer. Ik zet muziek op. Annemieke en Margot gaan na een half uurtje even thee drinken in het restaurant. Even alleen is ook wel prettig. De ’Rolling Stones’ komen voorbij met ‘Fool to cry’ . Ik voel een klein traantje opkomen. Maar het valt mee. 

Chemo infuus   Pilletje 2     

Ik doe mijn ogen even dicht en luister naar de muziek. Ik besef dat ik nu echt rommel in mijn lijf krijg. Maar het moet, alles om de kanker te stoppen. Het doel van deze algemene chemo  – die in mijn bloedbanen terecht komt – is om de kankercellen in mijn bloedbanen te doden, zodat snel verdere uitzaaiing kan worden voorkomen. Maar helaas zal deze chemo ook krachtig goede cellen doden en mijn witte bloed-lichaampjes aanvallen. De chemo valt toch je afweer-systeem aan, dus nu in konditie blijven is belangrijker dan ooit. 

Vandaag begin ik met een nieuwpilletje : Prednisolon 5 mg, mooi roze. Haha…bijna Koningsdag, dan nemen hele volksstammen een PRET-pilletje…….om te feesten, helaas ik niet. Ik schrik er wel van dat deze kleine gemene roze pilletjes mijn botdichtheid kunnen verminderen en mijn botontkalking kunnen bevorderen. Toch nog eens goed met de dokter gaan bespreken.

Het zit erop, de chemo-infuus was best relaxed. We kunnen naar huis en nu maar wachten op de bijverschijnselen, die ongetwijfeld op gaan treden. 

Voor lotgenoten: De chemokuur, via infuus is 6x en wordt elke drie weken toegediend. De dag voor de chemo moet ik Dexamethason 4MG slikken. 2 x daags een pil. Op de dag van de chemo en de dag erna weer. [ dus 6 pillen in totaal ]. Dit wordt gebruikt als zgn. ‘stootkuur’ , het remt bij ontstekingen en overgevoeligheidsreacties. Op de dag zelf krijg ik 150 MG Docetaxel [ chemo zelf ] via een infuus in mijn hand. Vanaf vandaag moet ik nu elke dag – 2x daags – een pil Prednisolon CF 5MG slikken. En dat moet ik de hele kuur. [ 6 x chemo-infuus elke drie weken ] blijven slikken. Een mooi roze pilletje.