Vanochtend vroeg was ik bij mijn huisarts. Voor Zoladex-prik zoveel, ik ben de tel kwijt. Wellicht ben ik al lang resistent geworden voor de hormoon-prikken, maar ik weet dat ik er toch mee door moet gaan. Ik ben veel in het ziekenhuis geweest de laatste maanden, maar besef dat ik alweer drie maanden niet bij mijn huisarts ben geweest. Hij wil weten hoe het gaat en of ik het allemaal nog wel ‘trek’. Eigenlijk wel goed om zo’n gesprek weer eens te hebben. Ik geef aan dat ik zo vaak moe, energieloos en futloos ben, maar nog zoveel zin heb in het leven. Hij hoort het aan en geeft aan dat ik altijd langs kan komen. Na de prik en gesprek wordt het hoog tijd om me over te geven aan de Kerst.

Kerst is toch altijd weer bijzonder. Ik besef vooral dat ik heel veel warmte en reddende engelen om me heen heb. Zoveel familie en vrienden, die voor me klaar staan, zich zorgen maken om me, me omringen met hun liefde. Nu de Kerst eraan komt wil ik jullie eigenlijk eens bedanken voor alle aandacht en mooie momenten dit jaar. Het samen lol maken en lachen. Ik houd gewoon van jullie. Alle liefde zal me niet door mijn ziekte heen slepen, maar maakt het zoveel draaglijker. Ik neem jullie als reddende engelen mee naar 2020.  

 

1 response found
Hannie Jonker-Bart on dinsdag 24 december 2019 13:48 said:
Wat kan je het prachtig verwoorden. Dankjewel voor je openheid. Ook ik als partner van...lees graag jouw berichten. Geniet van elkaar in deze mooie dagen en dat er in 2020 voor gezinnen die in soort gelijke situatie verkeren vele reddende engelen zijn. Hannie
0 0
Reageer