Mijn berichten

Feyenoord, Feyenoord!

Om één uur ’s middags staat mijn broertje Marc al voor de deur. Ik mag met mijn twee broers mee naar de bekerfinale Feyenoord – Utrecht in de Rotterdamse Kuip. Om 15.00 uur willen de mannen al verzamelen in de kroeg voor het eerste biertje, terwijl de wedstrijd pas om 18.00 uur gaat beginnen. We hebben er zin in. Op weg naar Rotterdam in de Randstadrail valt me al op hoeveel Feyenoord-supporters er onderweg al instappen.

Bij  Wijnbar Janssen & Van Dijk zit onze broer Jack al aan een biertje.

FullSizeRender   Feyenoord 3

Feyenoord 2    Feyenoord 1

De stemming zit er gelijk goed in. Ik krijg zo af en toe een biertje in mijn handen gestopt, maar weet ze aan mijn broers door te geven en zit vrolijk aan een tomaten-sapje. Maar eerlijk is eerlijk, na vier tomaten-sapjes word je er wel suf van. Dus maar gauw met de tram, naar de Kuip. Ik lijk wel weer 16 jaar oud……

De sfeer in de Kuip is fantastisch. Feyenoord is natuurlijk beter en we winnen overtuigend met 2 – 1 !  Jack en ik gaan terug naar de kroeg, Rotterdam viert feest. Broertje Marc, die in en ander vak zat, zijn we kwijt geraakt. Hij was al op weg naar huis. Broertjes bedankt voor de gezelligheid, Jack bedankt voor het kaartje. Het was onvergetelijk !

Oh, bijna vergeten, ik wilde nog even gaan plassen in de rust van de wedstrijd. Nou, als je ooit naar de Kuip gaat, doe dat niet, want volgens mij stonden er tienduizend man mee te duwen om de toiletten in te komen. Ik besef : van veel bier drinken moet je ook plassen…..  

Daniel den Hoed Kliniek

Vandaag hebben Annemieke en ik onze eerste afspraak met oncoloog prof. R. de Wit in de Daniel den Hoed Kliniek in Rotterdam-Zuid, vlakbij Feyenoord. Best spannend. Nieuwe kennismaking en gelijk de diepte in met de behandeling. Bij binnenkomst voelt het gelijk goed. Heerlijk weer even in een klein, intiem ziekenhuis. Alles lekker dichtbij, maar wel veel kale hoofden om me heen, dat is even schrikken.  

De kennismaking met oncoloog prof. De Wit voelt gelijk goed. De sfeer is heerlijk ongedwongen en hij stelt me op mijn gemak. Ik word er rustig van. Fijne man, die helder uitlegt en aangeeft dat ik gewoon moet vragen wat ik wil. Hij legt nogmaals uit dat hij  voorstander is van hormoonmedicatie samen met chemotherapie. ‘….we gaan het gewoon proberen en als het niet werkt en je wordt er te ziek van, dan kunnen we samen besluiten er weer mee te stoppen…..’ geeft hij aan en dat geeft een goed gevoel. Ik mag zelf bepalen of ik gelijk met de chemotherapie wil beginnen of pas over drie weken. Ik geef aan dat ik zo snel mogelijk wil beginnen en we besluiten volgende week te starten. Heerlijke Rotterdamse aktie. De eerste formaliteiten [ wegen en meten om de hoeveelheid chemo te bepalen ] en natuurlijk weer bloed prikken zijn nodig voor de chemo-start straks. Met een goed gevoel verlaten we de Daniel den Hoed Kliniek, wel nadat ik bij prof. De Wit heb aangegeven dat ik met test-onderzoeken [ na goed overleg ] mee wil doen om mijn leven wellicht verder qua tijdsduur op te rekken. Hij knikt, eerst hier maar eens mee beginnen.

 

We rijden lekker om, dwars door Rotterdam, door wijken waar we nooit komen. Annemieke en ik kijken elkaar aan. Ja, dit voelt goed. Hier gaan we met het gevecht verder.

Prikken maar ......

Vandaag gaat het feest beginnen. Ik krijg vanaf nu zwaardere hormoonmedicatie en krijg vandaag voor het eerst Zoladex 10,8 MG toegediend. Dit wordt eens in de drie maanden als een ‘staafje’ in het buikvet ingebracht. Dapper haal ik de medicijnen op en ga naar mijn huisarts in het dorp, die het ‘klusje’ gaat klaren. ‘…..toch wel eerder gedaan dokter…..?’ roep ik nog nerveus, maar de dokter lacht het wuivend weg. ‘….natuurlijk, maak je maar geen zorgen….’ Ik zie een enorme naald, waar het staafje Zoladex blijkbaar in zit op me af komen en ik word toch een beetje zenuwachtig. Mijn huisarts pakt een stuk vet van mijn buik en schuift de grote naald er zonder dralen in. Aaaaauu, denk ik, maar het valt enorm mee. Fijn z’n stukje spek aan je lijf, dan voel je blijkbaar niets. En het bloedt ook niet. Het idee is niet prettig, de naald is groot, maar de dokter doet het vakkundig en geruisloos. Gelukkig maar. Kwestie van even de andere kant op kijken. 

Tegelijkertijd besef ik dat de hormoonmedicatie Zoladex 10,8 MG, die ik nu in mijn lijf heb gekregen mijn libido, mijn testosteron helemaal plat gaat leggen. Hoe lang krijg ik hem nog overeind ? Ik besef dat dit het einde van een tijdperk is. Alles moet wijken om de kanker aan te pakken. Die stomme kanker. Die kanker in en rond mijn prostaat wordt opgejaagd door mijn eigen testosteron, dus die moet uitgeschakeld worden….. O My God ! Ik heb zo genoten van heerlijk vrijen in mijn leven. Maar misschien ben ik een uitzondering en blijft  ‘alles daar beneden’ nog een tijd werken. Ik hoop het maar….. Ivan Wolffers, die veel over prostaatkanker heeft geschreven werd gek van deze medicatie. Pfff, even niet aan denken.

Voor lotgenoten: Vandaag eerste hormoonmedicatie Zoladex 10,8 MG toegediend gekregen. Dit wordt eens in de drie maanden als een ‘staafje’ in het buikvet ingebracht. Over drie maanden weer.

Vandaag staat er naast het werk nog een bijzondere afspraak op het programma. Ik heb een afspraak met de dames Anja & Karin, verpleegkundig team Urologie Reinier de Graaf om afscheid te nemen van hun. Ik heb cadeautjes meegenomen. We drinken even gezellig koffie en ik bedank ze voor hun inzet en zeg dat ze trots kunnen zijn op hun team. Ik ben er top opgevangen en ben er erg dankbaar voor. Ik loop voorlopig voor het laatst het Reinier de Graaf Ziekenhuis in Delft uit.

Afscheid nemen

Afgelopen zondag belde mijn oude vriend en kunstenaar Jan Snoeck. Hij vertrekt samen met zijn lieve vrouw Sara weer voor vele maanden naar Zuid–Frankrijk , waar ze samen het liefste zijn. Dinsdag gaan ze vertrekken. Ik besef dat ik even afscheid van ze wil nemen, een soort traditie elk jaar. ‘…..Kom morgen maar…..’ zegt Jan aan de telefoon. Ik besef dat we elkaar alweer bijna 25 jaar kennen. Ooit begonnen op zijn atelier in Den Haag, omdat ik zijn kunst zo bijzonder waardeer. Maar ik besef dat ik ook van Jan & Sara ben gaan houden.    

IMG_8267   Snoeck keramiek bankje

Elk jaar als ik weer afscheid van ze neem – Jan is al 89 jaar oud en Sara  bijna ook – besef ik dat ik nooit weet of ik ze weer terug ga zien. Vandaag is echt dubbel. Ik haal vlakbij op de Laan van Nieuw Oost Indië – bij banketbakker Boheemen – het allerlekkerste gebak. Met lood in mijn schoenen ga ik naar hun huis. Onder mijn arm een keramiek oud werk van Jan, wat ik recent heb meegenomen uit zijn atelier. Ik vond het erg raak : een bank met stekels! That’s me….. Thuis werd Annemieke er extra verdrietig van, dus het moet terug vind ik.     We smullen van het gebak met koffie en het is gezellig. Na de koffie doe ik mijn verhaal. Jan & Sara zijn stil. Jan zegt ‘….maar ik ben al zo oud, het is toch oneerlijk….’ Sara houdt me extra vast bij het weg gaan. Jeetje, wat hou ik van ze. Ik wens ze een goede reis en hoop ze natuurlijk in het najaar weer in Nederland te zien. Toch bijzonder hoe ook Jan op zijn oude dag een transitie in zijn kunst door maakt : van keramiek naar bewerkte fotografie. Met een brok in mijn keel rijd ik weg. 

Van tramrestaurant tot alcoholstop

Gisteravond een geweldige avond gehad met een diner in de Haagse Hoftram dwars door Den Haag samen met mijn schoonzus en zwager uit Nootdorp. Echt leuk om bijna drie uur lekker te eten, te kletsen en onderwijl in de tram heel Den Haag aan je voorbij te zien komen. We gaan dwars door de stad naar uithoeken van Den Haag en twee keer door Scheveningen. Ook grappig hoeveel mensen er naar de tram zwaaien. Super gezellig, voor herhaling vatbaar. 

IMG_9030   IMG_9012

Vandaag staat er weer eens een loodzware training op het programma bij de sportschool onder leiding van onze personal coach Kate. Zij traint mij en mijn maatje Rehu alweer bijna twee jaar elke zaterdagochtend. Het is soms zwaar, maar het motiveert enorm. Sporten is een onderdeel van mijn week-programma geworden. Zeker nu ik mijn lijf in goede conditie wil houden zijn de trainingen van haar belangrijk. Na de training praten we altijd even bij. Ik geef aan dat ik al vaker eens een maand heb willen stoppen met alcohol, gewoon omdat ik het goed vindt voor mijn lijf. Maar het is me nog steeds niet gelukt. Nuchter geeft Kate aan ‘….als wij vrouwen zwanger zijn, dan stoppen we gewoon ‘a la minute’ met alcohol…..’ . Verrek denk ik, ze heeft gewoon gelijk. ’s Avonds trek ik een biertje [ wel een heel lekker Desperados biertje ] uit de koelkast en besluit dat dit even voorlopig de laatste is. Alcohol goodbye….

Trots als een pauw!

Vandaag krijgen we definitief de opdracht voor de inrichting van het nieuwe kantoor van het architectenbureau MVRDV in Rotterdam. De spraakmakende architecten achter o.a. de Markthal in Rotterdam. Het wordt een boeiend speciaal ontworpen meubel voor 150 medewerkers. Super-opdracht voor mijn bedrijf PVO Interieur. Ik ben echt ape-trots ! Op z’n manier is werken ook gewoon echt leuk.

 

’s Avonds ga ik uit eten met Nina. Ze is door de jaren heen een vriendin geworden en ik bewonder haar om haar creatieve talent, naast haar doorzettingsvermogen om de weg te bewandelen, die ze heeft uitgekozen. En natuurlijk is zij ook een gezellig mens. Ik vind dat ik haar over mijn ziekte moet vertellen. Nina weet het na de schok van het verhaal treffend te verwoorden ‘……je bent nu op tournee….’ Ik schrik er even van, maar het is o zo waar. Ik zal het verhaal nog vaak moeten vertellen. Een half uurtje snel eten, wordt toch een lange avond. Een extra borrel kunnen we allebei wel gebruiken. 

Wikken en wegen

Ik heb twee nachten slecht geslapen, veel wakker gelegen en vooral veel lijstjes in mijn hoofd gemaakt. Ik tobde over twee dingen :

  1. Ga ik voor of alleen Hormoontherapie of voor de combinatie van Hormoontherapie tegelijkertijd met chemobehandeling?
  2. Blijf ik dan in het regionale Delftse ziekenhuis of ga ik naar het grote Erasmus MC met haar specialisten ?

Vandaag moeten de knopen door, want ik heb met oncologe dr. Bos van het Reinier de Graaf Ziekenhuis afgesproken dat we vandaag met elkaar bellen.

Eén keuze is voor mij heel makkelijk : Ik ga voor hormoontherapie met chemobehandeling. Ik heb gewoon mijn gezin beloofd om nog heel lang te leven, dus dit gaat mijn leven weer een stukje verlengen En dat is wat ik wil. Dus kom maar op.

De keuze voor welke plek is echt lastig. Ik ben tot nu toe behandeld en vooral me thuis gaan voelen in het Reinier de Graaf Ziekenhuis. Wat is dat een warm bad ! Wat is het team daar goed georganiseerd en verloopt de communicatie voortreffelijk. Ik wil er eigenlijk niet weg. Daar staat tegenover het Erasmus MC, waar ik soms 10 minuten in ‘de wacht’ hang en als ik dan een naam noem, dan moet ik deze eerst nog even spellen. Vervolgens komt het natuurlijk ook goed. Het Erasmus MC is groot, verspreidt over verschillende locaties in Rotterdam, maar heeft wel een specialistisch centrum [ Prostaatcentrum ] opgericht waar alle kennis op het gebied van mijn ziekte is gebundeld. Zij doen ook mee aan internationaal onderzoek en doen in Rotterdam ook test-onderzoek. En met prof. Bangma had ik wel een klik.

Ik wik en weeg, maar het rationele [ IK WIL HET ALLERBESTE ] wint het van het emotionele warme bad in Delft. Ik wil dicht bij het vuur zitten. Ik besluit voor het Prostaatcentrum in het Erasmus MC te gaan.

Het telefonisch gesprek met dr. Bos valt me zwaar. Ik kies uiteraard voor mezelf, maar het valt me zwaar om het Reinier de Graaf te verlaten. Ik vind dat ik die lieve warmte daar een beetje verraad, maar het kan niet anders. Dr. Bos begrijpt mijn keuze. Zij belooft nog snel een recept voor zwaarder hormoontherapie te verzorgen. En dat is er ook snel. Reinier de Graaf Delft : heel veel dank voor de goede zorgen.

Voor lotgenoten: Ik krijg vanaf nu zwaardere hormoonmedicatie en krijg Zoladex 10,8 MG voorgeschreven. Dit wordt eens in de drie maanden als een ‘staafje’ in het buikvet ingebracht.

 

 

 

 

 

'Second opinion'

Nu na de vakantie het gewone leven weer is opgepakt staat vandaag onze afspraak met prof. Bangma in het St. Franciscus Ziekenhuis, bij het Prostaatcentrum Rotterdam, op de rol. Hij heeft mijn medisch dossier bestudeert en zal vandaag zijn mening daarover geven. 

Prof. Bangma is een autoriteit op het vakgebied prostaatkanker en hij werkt veel samen met prof. R. De Wit, die in de Daniel den Hoed – kliniek in Rotterdam werkzaam is. Allemaal onderdeel van het Erasmus MC. Hoe groter, hoe beter is het tegenwoordig.

Tijdens het gesprek met dr. Bangma geeft hij aan dat hij ook voorstander is van hormoontherapie tegelijk met chemo-behandeling. De ervaringen leren dat patiënten langer leven na deze dubbele behandeling. Dr. Bangma geeft aan dat hij toch nog kort met zijn  collega de Wit wil overleggen. Wel moet ik snel aan zwaardere hormoontherapie, want we moeten de kanker stop zetten en wel snel.

Aan het eind van het gesprek geeft hij zijn kaartje en zet zijn 06 – nummer erop. ‘Bel me als het moet’, zegt hij. Dat maak ik voor het eerst mee en dat vind ik toch wel stoer van een dokter.

We gaan naar huis en wachten op de email van dr. Bangma, die overigens morgenochtend al weer naar de VS vertrekt…..

 

‘s Avonds laat mailt hij….’dr. de Wit deelt zijn mening…’. Nu ligt de bal bij mij……. Ik zal een knoop door moeten hakken over de eerste grote stap in mijn behandeling.

 

Back home

Back home. Wat een mooie reis hebben we gemaakt. Een paar dagen richting het binnenland en overnachten bij Brownsberg. Een mooie trip naar Albina en dan uren met de boot over de Marowijne-rivier naar het meest noord-oostelijke plekje van Suriname : Galibi.

Ik zie me daar in Galibi nog op het strand zitten midden in de nacht, wachten en maar wachten…… Het is warm, donker en aan de hemel staan honderden sterren. Stil kijk ik er naar en plotseling breekt de volle maan door en verlicht het strand. Wauw, wat mooi…..     En dan uit het niets kruipen er twee levensgrote schildpadden [ zgn. ‘Green turtles’ ] vanuit zee het strand op. Heel langzaam schuiven zij ca. 30 meter bij mij vandaan het strand op om honderden eieren te leggen. Wat was dat een belevenis.  

Maar ook lees ik het boek ‘Levenshaast’ van Ingeborg van Beek als een trein uit in mijn hotelkamer op de momenten dat ik even alleen ben. Vooral ‘s nachts lees ik veel. Haar autobiografische boek – een jonge vrouw met kanker - is heftig en rauw, maar zo waar. Liggend met het boek in mijn  handen heb ik het een nacht echt moeilijk. Ik kan niet ophouden met huilen en vind het zo oneerlijk. Ik voel me even heel alleen.

Maar ook besef ik dat mijn wereld en leven snel veranderd is in 4 tot 6 weken. Ik moet en zal het leven weer oppakken en er tegenaan gaan.

 

Na al het gedoe rond de zika-mug moet ik achteraf constateren, dat wij er daar niet één gezien hebben…….

Paramaribooo....

Ik heb enorm uitgekeken naar mijn reis naar Suriname & Frans-Guyana. Altijd veel over gehoord en nu ga ik er samen met mijn vriend Ge naartoe. Een paar mooie trips maken het binnenland in, cultuur van het land opsnuiven, gewoon hangen in een hangmat en lekker niks doen. Zo aan toe. En vooral even alles vergeten. 

Natuurlijk nog even veel zorgen gehad over de invasie van de zika-mug in Zuid-Amerika, maar mijn dokter moest daar voorzichtig om lachen…..bent u bang om ziek te worden meneer Guurink…? Hahaha….

Op Schiphol hebben we nog even stress als het paspoort van mijn vriend bijna is verlopen……gelukkig hebben we binnen een uur een nieuw paspoort voor hem. We mogen weg. Dag blog, dag dagboek, even vakantie !

 

Bij de boekwinkel op Schiphol zie ik het boek ‘Levenshaast’ van Ingeborg van Beek liggen. Ik had er al over gehoord en neem het mee voor in het vliegtuig.