Mijn berichten

…...#oplazeren…..…

Bronckhorst  Willem van Hanegem

Gisteren stond het AD vol met berichten over kanker. Mooi nieuws dat Willem van Hanegem helemaal herstelt is van prostaatkanker. Gelukkig was hij er op tijd bij. Maar ik schrok vooral van de berichten over Giovanni ‘Gio’ van Bronckhorst in het AD. De trainer van Feyenoord en zijn gezin krijgen allerlei verwensingen naar hun hoofd geslingerd, vooral online. De kreten ‘Opkankeren’, ‘kanker-lijer’, ‘krijg de kanker’ , ect… zijn blijkbaar normaal geworden. Van Bronckhorst neemt er stelling tegen in het AD. Hij is er klaar mee. Nu zit ik ook wel eens in een voetbal-stadion en ik verbaas me ook over de grove kreten die uit het publiek komen. Soms draai ik me om in het stadion en zoek waar de kreet ‘kanker-scheidsrechter’ vandaan komt. Ik vraag me vaak af : hoe haal je het in je hoofd ! Welke zieke geesten zitten er soms om me heen. Maar ik verbaas me vooral als ik bedenk dat er ongeveer 105.000 nieuwe gevallen van kanker jaarlijks in Nederland bij komen. [ bron : NRC artikel 2017 ]. Iedereen in Nederland kent onderhand volgens mij iemand [ een broer, een zus, een ouder, een buurvrouw, een vriend, etc.. ] die de ziekte kanker heeft of gehad heeft. Hoe kan het dan toch dat we deze scheldwoorden zo blijven gebruiken. Mijn lol is in een voetbalstadion soms zo voorbij……

Ado aktie

Wordt het niet hoog tijd dat we met elkaar stelling gaan nemen en met elkaar er voor gaan zorgen dat deze scheldwoorden verleden tijd worden. Alle Neanderthalers uit de voetbal-stadions verwijderen wat mij betreft. Ik krijg wel zin om een flinke aktie te gaan voeren. Zodat we in voetbalstadions om te beginnen een trend gaan zetten, die we daarna verder uit kunnen rollen in de samenleving. Ik heb wel zin in een mega aktie. Jullie ook ? 

Maar het kan ook zo positief. Ik denk met een glimlach terug aan de aktie van de ADO -supporters in de Kuip op zondag 11 september [ gedenkwaardige dag ] 2016. ADO-supporters gooiden honderden knuffels naar een ondergelegen vak in de Kuip, waar zieke kinderen uit het Sophia Kinderziekenhuis en hun ouders op uitnodiging van Feyenoord waren. Zo mooi, zo warm, zo recht uit het hart. Zo moet het : weg met de bedreigingen, scheldwoorden en andere vreselijke uitingen. Terug naar de warmte en de liefde.

 

….Zoemmmm…..…

PSMA scan Scan apparaat

………Bzzzzz……..Het lijkt wel een grote afzuiger. Ik hoor de PSMA-scan [ voluit een Gallium PSMA PET-scan ] zoemend over mij heen gaan. Soms word ik snel door de tunnel heen en weer geduwd. Een nieuwe ervaring. Vandaag een belangrijke stap in mijn ziekte-proces. Terwijl het boekenweek is en ik begonnen ben in het boekenweekgeschenk ‘Gezien de feiten’ van Griet Op de Beeck [ geen fijn begin in het boek op de begravenis van een kankerpatient ] is dat precies wat er nu gebeurt…. We zijn op zoek naar de ratjes in mijn lijf….op zoek naar de feitelijke waarheid van mijn lijf. Zal heftig worden, maar dan weten we waar we staan. Een PSMA (Prostaat Specifiek Membraan Antigen) is een eiwit dat zich graag hecht aan prostaatkankercellen. Dit eiwit wordt gebonden aan radioactief materiaal, in eigen huis vervaardigd Gallium 68. Dit Ga68 is licht radioactief en is daarmee zichtbaar te maken met de PET scanner. Op de PET scan zie je dus heel goed waar de kankercellen zitten en er wordt ook enigszins een indruk gegeven van grootte en hoeveelheid van de kankercellen. Door gebruik te maken van deze PSMA PET scan worden veel duidelijker beelden verkregen dan met de (voor verschillende doeleinden vaker toegepaste) normale scan, of met de CT scan of specifieke botscan.

Vooraf moest ik een liter water drinken, en kreeg ik naast radioactief ‘gemengd’ Gallium 68 ingedruppeld in het infuus ook een plas-opwekkend goedje ingespoten. Nou, dat heb ik geweten….. Na de infuus moest ik een klein uurtje wachten met het toilet vlakbij.  In een half uur moest ik zeker drie keer naar het toilet. Hoe meer je plast hoe beter het voor de PSMA-scan blijkbaar is. Daarna mocht ik onder de scan. Nu heb ik er meestal niet zo’n probleem mee, maar ik kreeg het steeds warmer van het ingespoten infuus en mijn blaas leek al snel weer op springen te staan. Voor mijn gevoel heel langzaam bewoog de scan en ik moest doodstil liggen. Nou, met een blaas, die op springen staat is dat een hele kunst. Het maken van een PSMA-scan duurt toch gauw zo’n 40 minuten en die gaan langzaam. Halverwege brak het zweet mij uit en moest ik echt naar het toilet. Gelukkig kon ik er halverwege even uit….. Na de scan moest ik wachten en mocht ik voor de tweede keer onder de scan, omdat nog niet alles duidelijk was. Nu schoof ik weer 15 minuten door het apparaat. Op zo’n moment vraag je je maar één ding af…..waarom nog een keer in de scan ?..... willen ze mijn uitzaaiingen beter in beeld hebben of hebben ze niets gezien, maar gaan ze dat nog een keer checken….? Vandaag 13 maart, de dertiende….. het zal toch niet…. Daar kan je in 15 minuten gek van worden…… Ik ben meestal best stoer, maar licht geradbraakt kwam ik onder de scan vandaan de tweede keer. Ik moest even bijkomen, alles maalde ook door mijn kop. Ik weet ook nooit wat ik moet denken als ik de medewerkers van Nuclaire Radiologie daarna gedag zeg. Zij weten al wat ze gezien hebben, ik moet nog even wachten op mijn specialist. Heel logisch, maar toch….. In ieder geval liep ik even later buiten en voelde de wind om me heen. Heerlijk. Gewoon naar huis nu en even niets. En dat alles omdat ik zelf wil weten wat er in mijn mysterieuze lijf aan de hand is.

Sinds 12 april 2016 krijg ik elke drie maanden hormoontherapie toegediend. Ik ben nu bijna 24 maanden verder en lijk geen standaard patient. Ik houd het voorlopig nog vol. Mijn PSA-waarde is nu 3,8. Na twee stijgingen even gestabiliseerd. Goed nieuws na de eerdere uitslagen van de bot- en CT-scan, die ongewijzigd lijken. Mijn PSA-waarde lijkt wel een huppelende dame, die omhoog en omlaag stuitert. En ik voel nog steeds niets. Geen pijn en ik ben niet snel moe. Nou ja, vandaag wel even.

Op weg naar huis denk ik aan Bibian Mentel, die gisteren weer goud won op de Paralympics op het onderdeel snowboardcross. En daarnaast al negen keer kanker overwon. Nou, dan ben je echt een vrouw met ballen. Wat een respect. En ik een beetje moeilijk doen over een klein uur scannen met een volle blaas. Mijn positiviteit is gelijk weer terug. En nu maar wachten op de uitslag van de scan.

Bibian Mentel

…Hiep hiep…..…

Het is vandaag een bijzondere dag. Ik liep vanochtend heel vroeg rond 00.30 uur naar de metro in Den haag na een etentje met mijn goede vriendin Nina G. Ik besefte dat mijn verjaardag was begonnen. Ik staarde naar de donkere hoge gebouwen en de verlichte etalages om me heen. Als je rustig door de stad loopt ervaar je meer om je heen. Vandaag zou in dubbel opzicht bijzonder zijn. Naast mijn verjaardag zou ik in de Daniel den Hoed-kliniek in Rotterdam-Zuid ook de uitslagen van mijn scans krijgen. En vooral de uitslag van mijn CT – scan. Daar zat ik toch een beetje over in mijn ‘piep-zak’. Met een flink stijgende PSA-waarde moest er ergens in mijn lijf wat aan de hand zijn. Maar waar ?

Na gezellig zingen en cadeautjes van mijn vrouw en dochter wist ik dat de afspraak in het ziekenhuis nu het allerbelangrijkste van de dag zou worden. We waren te vroeg in de Daniel den Hoed-kliniek, maar we mochten eigenlijk heel snel bij Dr. De Wit naar binnen. Gelijk aan het begin van het gesprek gaf hij aan dat er op zowel de bot-scan alswel op de CT-scan geen veranderingen te zien zijn. Geen nieuwe uitzaaiingen in de botten en geen kanker te zien bij mijn organen. Ik hoorde het stil aan en moest het even tot me laten doordringen. Super goed nieuws natuurlijk, maar Dr. De Wit gaf ook aan dat het niet echt te rijmen is met de stijgende PSA-waarde, ondanks dat deze waarde lang niet alles zegt….. Nu ik eigenlijk al een tijdlang stabiel ben met mijn uitzaaiingen moeten we ons buigen over de vraag ‘Wat doen we hier nu mee ?’ Dr. De Wit geeft aan dat het enerzijds goed is gegaan door niets te doen tot nu toe en af te wachten na de chemo’s van 2016, maar hij geeft ook aan dat we allemaal weten dat niets blijven doen een keer verkeerd gaat…… Zo stabiel blijven is toch opmerkelijk geeft hij aan. Voorzichtig schetst hij dat ik een ‘uitzondering’ kan zijn. Ik lijk in ieder geval geen standaard patient. Nu de kanker zich zo duidelijk op twee plaatsen heeft genesteld en nog steeds niet verder lijkt uit te zaaiien moeten we ons afvragen of we ‘de aanval’ gaan openen op deze twee plekken [ kanker in mijn prostaat & kanker in mijn schaambeen/bot ] . Maar zo simpel is het niet hoor ik Dr. De Wit zeggen, want blijkbaar houdt mijn eigen lijf vooralsnog alles in balans. Gaan we flink snijden in het lijf dan kan de balans weg vallen en juist averechts werken oftewel je wordt snel zieker in plaats van beter. Pfff… het lijkt een moeilijke knoop met risico’s. Dr. De Wit stelt voor om de uroloog dieper naar de materie te laten kijken en te bezien hoe groot de kanker in de prostaat is en daarna met elkaar een zo wijs mogelijk besluit te nemen over de te volgen route. Pffff, ontzettend fijn nieuws vandaag, het beste verjaardagscadeau ‘ever’, maar ook een nieuwe uitdaging om verder te puzzelen…

Na het spreekuur – en weer bloed prikken om de PSA-waarde scherp in de gaten te houden – lopen we enorm blij met elkaar naar buiten. Buiten schijnt de zon flink, het is een prachtige winterdag. We glimlachen en besluiten dat we het er vandaag maar eens goed van nemen. Zo gelijk slagroom-moorkoppen halen. Eind van de middag ga ik er een drankje op drinken.  

 

........De glimlach van Azië........

Ho Chi Minhstad

Terwijl in Zuid-Oost Azië het nieuwe jaar wordt ingeluid zitten we in het vliegtuig van Phnom Penh, Cambodja naar Amsterdam. We hebben een prachtige indrukwekkende reis achter de rug. We zijn begonnen in Ho Chi Minhstad [ Vietnam ] en geëindigd in Cambodja. Een vol programma elke dag met tempels, scooters, paleizen, boottochten en kleurrijke mensen. En soms aangrijpende dagen als we door de Tuol Sleng gevangenis lopen of als we scooteren naar de Killing Fields buiten de stad. Maar ook genieten van de groene natuur van het eiland Poh Dach. Eigenlijk zoveel indrukken in korte tijd, dat we Nederland even vergeten.

Hoe bijzonder is het om te reizen, om elke dag iets nieuws te ontdekken, om mensen te ontmoeten. Daar denk ik aan als we over de Mekong-rivier onderweg zijn naar Cambodja, waar de levensstandaard ca. $ 2,00 per dag is. Hoe ga ik mij weer bewegen tussen de mensen daar ? Benieuwd, nieuwsgierig naar de geuren van de stad Phnom Penh. Naar de mensen, de cultuur, de traagheid van de stad, de religie. Gek, de Mekong-rivier, waar we op varen vindt haar oorsprong in de Himalaya. Al duizenden jaren is het zo….. En ik verwonder me over de voorbij glijdende oever. Ja, het leven – je eigen leven – is als een voorbij schietende film….. De Mekong-rivier heeft al vele generaties mensen vervoerd, ook hier ben ik slechts een ‘pion’ in de geschiedenis. En ik ?, ik maak me hooguit zorgen over de zes uur durende reis over het water…. Ligt het aan mijn zonnebril of zie ik nu alles gekleurd ? Maak ik mijn wereld mooier dan hij is ? Maar dat is toch niet erg ? Even wegkruipen in je eigen wereld. Elk leven, ook het mijne, is bijzonder. Dat besef ik op een vooruit stormende boot op de Mekong/rivier terwijl de motoren stampen en trillen onder mijn voeten. Waar ik ook ben in de wereld, ik wil haar kleuren, inkleuren, mijn eigen beeld scheppen. Dat maakt reizen en ontmoeten zo mooi en boeiend. Maar vooral denk ik terug aan de eeuwige glimlach van Azië en nog meer aan de ongeschreven regel in Zuid-Oost-Azië dat je geen ruzie maakt, want daar verlies je je respect mee. Mooi om die gedachten mee te nemen naar huis.

Het paleis

 

……knop om..…

Toen ik afgelopen maandag wakker werd besefte ik dat het een belangrijke weegk zou worden. Maar ik had ziet veel tijd om na te denken, want ik wilde vroeg in het Erasmus MC zijn voor de CT-scan. Op weg naar de metro zette ik muziek op. Ik weet niet wat het is, maar ik luister steeds meer muziek. Dat maakt me rustig. Razendsnel arriveerde ik bij het Erasmus MC…. Ik ga nog eens houden van het openbaar vervoer. Toen ik de metro uit liep, liep er vlak voor me een jonge vader met een jongetje van hooguit zes jaar oud voor me. Hand in hand. Het jongetje was kaal. Veilig aan de hand van zijn vader……Ik slikte…. Wat een ‘kut-wereld’ dacht ik even. In de drukte van het Erasmus raakten we elkaar kwijt. Ik moest even zoeken naar Radiologie, maar dat ging snel. Ik kreeg contrast-vloeistof met jodium ingespoten. Je krijgt het er even warm van. De scans waren binnen drie minuten gepiept. Lekker als je een botscan van 50 minuten bent gewend. Nu maar op weg naar woensdag voor de uitslagen…..

Dinsdag 11.00 uur…. Ik krijg verpleging Daniel den Hoed aan de lijn….’….uw afspraak gaat woensdag niet door….’ ……We hebben nog niet alle uitslagen…..’ Ik vloek binnensmond. Maar het was toch allemaal zo gepland…… antwoord ik een beetje wanhopig…..De verpleegkundige weet het ook niet. Pfff….. Vijf minuten later gaat mijn telefoon weer. Dr. De Wit zelf aan de lijn [ ik kan hem steeds meer waarderen]. Hij geeft aan dat alles toch echt te strak gepland was en hij vindt het echt vervelend dat ik misschien nu met een onzeker gevoel op vakantie ga, maar het is even wat het is. Wel geeft hij aan dat er weinig veranderd is op de botscans. Dat is mooi, maar maakt mij nog zenuwachtiger over de CT-scan en mijn organen. ‘….Fred, ga uitrusten en vooral genieten in Azië….we zien elkaar over een paar weken….’ Tsja, dokter, je hebt gelijk, maar zo eenvoudig is het niet altijd. Ik ga proberen een knop in mijn hoofd om te zetten, alles even te vergeten en met een rugzak naar Vietnam en Cambodja……. Tot over een paar weken, vrienden. Ik ga veel wierook en kaarsen aansteken in de tempels aldaar.   

 

…..Fred 4.0..…

Verleden week donderdag stormde ons tuinhek van 200 x 200 cm eruit. De wind en storm waren heftig. Symbolisch ? Geen idee. Na een verdubbeling van mijn PSA-waarde in november 2017 was er weer een verdubbeling naar 4,0 PSA-waarde twee weken geleden. Volgens mijn specialist moet ik er niet van schrikken….. maar toch….. Een goede vriend noemde mij positief : Fred 4.0 …… Lekker dan. Mijn specialist – dr. De Wit – in Daniel den Hoed in Rotterdam-Zuid gaf aan dat de kanker weer groeide. Ja, de kankerratjes rennen nu door mijn lijf. Maar waar dokter ? Dat kon hij ook niet vertellen. We besloten om een botscan te maken en een CT-scan om helder te krijgen waar het in mijn botten uitzaait en of het mijn organen [ naast de prostaat ] al heeft bereikt. Lekker begin van 2018 !

Scan 5 Scan 4

Vandaag was ik aan de beurt voor de botscan. Ik meldde me samen met Annemieke vanochtend om 10.00 uur voor het inspuiten van een injectie radioactieve vloeistof. Wilt u links of rechts geprikt worden ? Nou, liever helemaal niet…. Maar gelukkig ging het prikken snel en vakkundig. En dan maar wachten en wachten op het inwerken van de radioactieve vloeistof in mijn botten en mijn bloedbanen. Door mijn hele lijf. Gelukkig kan je goed werken in het Erasmus MC in Rotterdam en vloog de tijd voorbij. Om 13.00 uur was ik aan de beurt voor de botscan. Veel lotgenoten vinden zo’n scan maar niets en voelen zich opgesloten. Mij maakt het niet zoveel uit. Ik vroeg of ik muziek mocht luisteren op mijn telefoon tijdens de scan. Dat was geen probleem. Ik zette mijn favoriete playlist op met rustige nummers toen ik ging liggen. Terwijl het scan-apparaat over mij heen bewoog deed ik mijn ogen dicht en zweefde even weg. Het scan-apparaat ratelde 50 minuten door en ik kwam even tot rust. Voorzichtig dommelde ik weg. Heerlijk. Ik was toch wel moe van alle dingen om me heen de laatste tijd. Er gebeurt even zoveel in mijn lijf en om me heen.

Komende week wordt spannend : CT-scan maandag-vroeg en vooral woensdag 31/1 staat met hoofdletters in mijn agenda. Dan hopen we te zien waar het misgaat in dat lijf van mij en krijg ik advies voor de volgende stap in mijn ziekte-proces. En dat terwijl ik mij zo goed en fit voel….. Dan legt dr. De Wit ongetwijfeld keuzes aan me voor en ga ik met het gezin nadenken over de volgende stap. Maar woensdag mag ik ook het vliegtuig in om even weg te vliegen naar de andere kant van de wereld. Op weg naar Vietnam en Cambodja. En daar mag ik alles vergeten voor eventjes. Ja, het stormt om me heen, 2018 gaat er veel veranderen. Maar ik ben natuurlijk niet klein te krijgen, dat zit nu eenmaal niet in mijn genen…..

…..brug open..…

Moody Blues – ster en oprichter Ray Thomas is overleden afgelopen week.  Hij had prostaatkanker. Ik denk even aan de nummers ‘Go Now!’, ‘Nights in White Satin’ en ‘I am just a singer’. Mooie nummers. Lang geleden, jaren 60. Afgelopen maandag weer een flinke aardbeving in Groningen. De ergste in jaren. Pffff….ik denk eraan vanochtend. Ik denk eraan als we in de file staan voor de Van Brienenoordbrug op de A16 richting Rotterdam-Zuid, richting de Daniel den Hoed Kliniek. De brug – ook uit de jaren 60 - blijft lang open, toch geen slecht teken ?  Ik zou me niet meer druk maken dit jaar en geen stress meer hebben…… Toch maak ik me al weer druk….de brug blijft open…..Ik kijk op mijn klok in de auto. ‘……We gaan het toch wel redden op tijd…..?’ vraag ik voorzichtig aan Annemieke en Margot.

Van Brienenoordbrug open

Zij zijn er natuurlijk weer bij. Zo lief en trouw. Het verkeer zit tegen, terwijl mijn specialist wacht. Als de brug dicht is rijden we snel de brug over en rennen de Daniel den Hoed-kliniek binnen. Ik weet de weg met mijn ogen dicht onderhand. Exact op tijd voor de afspraak. We hebben geen tijd om even uit te blazen en mogen gelijk naar binnen. Ik kijk dr. De Wit aan en hij mij. Tsja, ik weet het al….. Afgelopen zondag al in mijn medisch dossier gekeken. Ik had mijn eigen aardschokje……Nee, het is niet ok. Mijn PSA-waarde is opnieuw opgelopen. Van 1,3 naar 2,6 en nu in slechts twee maanden naar 4,0. Dr. De Wit is bedachtzaam als altijd. Hij geeft aan dat het nog laag is, maar hij geeft ook aan dat er wel wat aan de hand is in mijn lijf. De kanker-ratjes zetten hun opmars voort in mijn lichaam. Maar hij weet ook niet precies wat. Hij vraagt indringend hoe het met mij gaat en of ik pijn heb. Ik kan alleen maar aangeven dat het goed gaat en dat ik geen pijn heb. Dat stemt hem tevreden. We kunnen nu de stap maken naar de geneesmiddelen Enzalutamide of Abirateron. En die zijn niet fijn, dan zijn er zeker bijwerkingen. Dat besef ik. De laatste testosteron uit de bijnierschors wordt dan helemaal platgelegd. Ik geef aan dat ik het zo lang mogelijk op eigen kracht wil doen.

En de kwaliteit van leven zo lang mogelijk wil behouden. Dr. De Wit geeft aan dat dat – ook met wat PSA-stijgingen -  nog prima kan. Hij vraagt waar ik me zorgen om maak. Naast zorgen om mijn gezin natuurlijk over mijn lijf. Het doet niet wat ik wil. Maar vooral maak ik mij zorgen over mogelijke uitzaaiingen naar mijn organen en andere botten. Ik weet gewoon niet wat er met mijn lijf gebeurd….. Dr. De Wit adviseert om een bot-scan te maken en mogelijk ook een CT-scan, zodat we kunnen vergelijken met oude scans. Om zeker te weten waar de ratjes nu zitten…. Misschien daarna toch gaan bestralen om de ratjes weer even in slaap te sussen. Dan zijn we zo weer een half jaar verder. Ik ben het met hem eens. Ik zie mijn vrouw en dochter instemmend knikken naast me. We gaan de scans doen en kijken wat er uit komt. In de auto vraagt Annemieke wat het met me doet. Maar ik weet het niet, soms heb ik het idee dat ik het geaccepteerd heb. Maar ik vecht wel door. Huilen kan ik allang niet meer. We rijden naar huis en gaan gewoon weer aan het werk.

’s Middags heb ik een grote presentatie bij een ziekenhuis over een mogelijk grote renovatie. Ik ben er samen met collega Leopold. Hij weet niets van mijn ziekenhuisbezoek vandaag. We gaan er samen tegenaan en doen het goed. Aan het eind van de dag krijg ik complimenten van de opdrachtgever over onze presentatie. We hebben het weer goed gedaan. In de auto terug naar kantoor denk ik even aan de open brug op de A16 vanochtend. Ik glimlach. Tegenslagen ben ik wel gewend, maar belangrijker : mij krijg je niet zomaar klein……

 

…Zooooladex…

Zoooladex

 

Ik was de eerste vandaag. Dinsdag 2 januari. Het was nog donker toen ik door het dorp liep. Begin van het nieuwe jaar. De eerste dag van het nieuwe jaar was ik begonnen met het leeg drinken van een fles champagne met lotgenoot Hugo. Hij kwam s’ middags even langs. We willen gewoon weten hoe het is met elkaar om de zoveel tijd. Nu – dinsdagochtend 2 januari – liep ik alleen door de nog donkere straten van ons dorp. Lekker zo’n wandeling, even nadenken met een frisse wind om je hoofd. Onder mijn arm hield ik het pakket met Zoladex erin stevig vast. Om 08.00 uur was ik de eerste patiënt bij mijn huisarts. De wachtkamer was nog leeg. We kennen elkaar en we weten allebei waar het om draait. Mijn huisarts vraagt hoe het gaat. Ik antwoord ‘…….als 2018 wordt zoals 2017 is geweest, dan teken ik gelijk……’ De huisarts begrijpt me, het hele jaar redelijk stabiel gebleven met mijn PSA-waarde….tot november dan…. Maar toch…. En vooral heb ik me erg goed gevoeld het hele jaar. Dat is het allerbelangrijkste. De huisarts kent me…. Hij weet dus dat ik de flinke grote naald het liefste zo snel mogelijk in mijn lijf wil hebben. Dan is het maar gebeurd. Ik zie er altijd tegenop, dat weten de meeste mensen om mij heen nu wel. Maar het gaat snel en soepel. Eigenlijk voel ik het nauwelijks, gelukkig maar. De Zoladex [ hormoon-therapie ] zit weer voor drie maanden in mijn lijf. Nog drie keer te gaan tot 2019. Op kantoor starten we het nieuwe jaar met vooral opruimen en de laatste administratie van 2017 doen. Heerlijk relaxed starten in 2018. Kom maar op 2018, ik ga ervoor !

 

......Kerst.....tijd voor elkaar....

Het jaar 2017 is voorbij gevlogen. De Kersttijd staat symbool voor relativeren, even rust in je lijf en in je hoofd. Tijd om weer even aan elkaar te denken, met elkaar te zijn, maar ook tijd om het afgelopen jaar 2017 rustig te overzien. Dankbaar zijn voor de vele vriendschappen, dankbaar voor de liefde om je heen. Een jaar waar ik weer geleerd heb van mijn fouten, mijn stress. Mijn onnozelheid, mijn verkeerd ingeschatte werkelijkheid soms. Maar vooral een jaar met heel veel warmte om mij heen. Het positieve overwint altijd. 2017  : een soort scharnierjaar. Dat hebben we allemaal om de zoveel jaar. Een jaar, waarvan je denkt ‘….wat gaat het brengen…?’. Zo’n jaar, waarin alles nog z’n plek moet krijgen. Zo’n jaar waarvan je niets verwacht, na een persoonlijke rampjaar 2016…… In het jaar 1720 kreeg de beurs in Rotterdam klappen, vanwege een scherpe koersval. In Amsterdam werd een koffiehuis bestormd. Veel speculanten verloren veel geld. De speculatiezucht was uit de hand gelopen….. Zoveel eeuwen later, niets nieuws onder de zon….. een jaar waarin ik weer een nieuwe weg moest zoeken.

Corneille Memorie de Japon   Vrijheid gedicht

Corneille – ‘Memorie de Japon’ [ zeefdruk 1987 ]

Het werk ‘Memorie du Japon’ van Corneille uit 1987 uit mijn eigen kunstcollectie staat symbool voor het afgelopen jaar. Ik kocht het in een ‘vlaag van verbijstering’ aan dit jaar. Voor mij zegt dit werk alles. Kunst geeft mij altijd een goed gevoel. Een dertig jaar oud werk wat je raakt. Zo bijzonder. Ik schreef er recht uit mijn hart een gedicht bij. Een jaar van bezinning, maar ook loslaten en accepteren. Het afgelopen jaar moest ik extra in de spiegel kijken. Was de spiegel definitief gebarsten ? Maar de vogel in het werk van Corneille staat toch ook voor ‘nieuw’ , ‘je vleugels uitslaan’ , ‘nieuwe wegen zoeken’, ‘vrijheid’. De vogel lijkt welkom of moet je in het leven de kansen zien en ze dan grijpen ? Of ben ik zelf de vogel ? Wie zal het zeggen ?  De naakte vrouw staat symbool voor de onbevangenheid, alsof ze zegt ‘kom maar’…. Maar het gezicht lijkt twee kanten te hebben : het gezicht wat je aankijkt en het gezicht wat zich schuil houdt, symbool voor het onbekende, het onverwachte. Of staat het symbool dat we allemaal twee gezichten hebben….. Verwarring alom.

2017 : Het jaar was hoopvol begon, alles zou zich positief keren, maar het verliep toch niet altijd zoals ik wilde. Soms kwamen de ‘onweersbuien’ voorbij. Soms leek mijn leven even in verwarring. Maar het positieve overwon altijd. Een jaar waarin ik de balans opmaakte van mijn leven. Veel nadacht en vooral mezelf afvroeg hoe het nu toch verder moest…. Het jaar waarin ik leerde wat echte vriendschap is, het jaar waarin warmte en liefde overwon.

2017 : Het jaar waarin de business gewoon door ging. Mijn bedrijf draaide weer prima. We deden het zakelijk beter dan in 2016. Sterker voor komend jaar 2018 hebben we een geweldige orderportefeuille. Tsja… de business gaat door….

De vogel blijft voor mij symbool voor het nieuwe jaar. In 2014 was een vlinder mijn symbool, nu een vogel. Positief zijn en blijven. Als altijd de kansen blijven grijpen. Nog meer houden van de mensen om me heen. Ik blijf zelf natuurlijk een vreemde vogel. Gelukkig maar.

Fijne Kerst allemaal en een spetterend begin van 2018. Ik houd van jullie allemaal !

 

……Dochter……

Bert  Snoeck Quartier

Afgelopen week moest ik er al even aan denken. Een kind alleen op het Centraal Station van Amsterdam. Thuis hadden we het er met elkaar over. We vonden het verschrikkelijk. Een kind hoort veilig te zijn, altijd. Gisteren – 5 december – was het Sinterklaas. Onze dochter, onze Margot is 24 jaar oud nu. Elk jaar willen we er eigenlijk niet veel aan doen, maar we doen het toch elk jaar weer. Een mooie traditie en vooral een gezellig moment met elkaar. We keken een dvd over een Sinterklaas-verhaal – ‘Het grote Sinterklaas-verhaal’- over een robot-Sint uit 2000. Haha, lang geleden, maar met een mooie moraal. Want het draait er om om er voor elkaar te zijn. Gewoon een film/dvd uit de oude doos, met daarbij zelf gemaakt gevuld speculaas. Hoe simpel is het leven. Ik houd van mijn gezin. Natuurlijk hadden we cadeau’tjes. Ik kreeg het boek ‘Vader & Dochter-boek’ van Hannah & Bert Wagendorp. Ik had het al vaak in mijn hand gehad in de boekwinkel, maar steeds niet gekocht. Ik ben aan het ‘ontzamelen’ namelijk….. Maar het was zo’n raak cadeau van mijn dochter, mijn oogappel. Ik bladerde er doorheen en begon gelijk te lezen. We gaan het samen lezen, mijn dochter en ik. En er dan waarschijnlijk veel over praten tijdens onze ‘vader/dochter’-dagen. Ik ben zo’n gezegend mens met zo’n mooie, wijze en bovenal lieve dochter. Wat kan een kind veel los maken in je. Ik houd onmetelijk veel van je. Even dacht ik terug aan het werk van de kunstenaar Jan Snoeck wat ik kreeg in 1996 voor mijn verjaardag van hem. Het was genaamd  ‘Dans le quartier de mon entfant’ . En dat is het precies. Een kind is altijd een deel van jezelf. Wij gaan nog veel beleven samen. En nog heel lang.