Mijn berichten

…...van darm naar triathlon…..

Goede Vrijdag alweer, vlak voor Pasen. Lekker tijd om even uit te rusten, want de laatste weken zijn toch hectisch geweest. Werk aan de winkel op de zaak en een onverwacht nieuw avontuur is er op mijn weg gekomen…… Eigenlijk is er weer veel gebeurd om te vertellen…

Darmkanker 2

Maar eerst wat anders….. Wekenlang lag er al een ongeopende enveloppe van het Bevolkingsonderzoek Darmkanker bij ons in huis. Steeds was er een reden om de enveloppe nog niet open te maken. [ alle mannen en vrouwen boven de 55 jaar oud krijgen een verzoek elke twee jaar om hieraan mee te doen ]. Liep ik er dan met een boog omheen….? Ik had altijd het gevoel dat mijn darmen toch gevoelig waren en dat – als ik ooit iets zou krijgen – het best wel wat met mijn darmen kon zijn……. Of dacht ik : Laat maar zitten, ik ben toch al ongeneeslijk ziek….. De weken vlogen voorbij en opeens vond ik dat ik er toch aan mee moest doen. Dus open met die enveloppe en gewoon de test doen. Nou, sneller dan sneller op de post gedaan. Even toch wel zenuwachtig over….Het zal toch niet, dat ik er nog een kwaal bij krijg ? Binnen een paar dagen kwam het antwoord terug : Niets aan de hand. Toch fijn als Annemieke je dan belt in de auto om te melden dat dat allemaal goed is……. Tsja, beter ga ik niet worden, maar erger wordt het ook niet.

Opname VmF

Van Blogger naar Vlogger en terug.  

Soms wordt je inderdaad onverwacht in je auto gebeld. Zo ook enkele weken geleden …… ‘…..Met Floor…..mag ik even storen…’, klonk het over de speaker in mijn auto, ik dacht nog diep na, maar kon me geen vrouw die Floor heet voor de geest halen. ‘…..wat mag ik voor je doen……’vroeg ik aarzelend, voorbereidt op de zoveelste onverwachte aanbieding van een electriciteits-leverancier……. ‘….ik ben van de productiemaatschappij achter het programma ‘Marathon tegen Kanker en we volgen uw webblog…….’. Ik luisterde aandachtig, maar ook voorzichtig. ‘……wij willen graag met u praten over medewerking aan ons programma…….’ ‘……..schikt het u als wij daar met u in alle rust een gesprek over hebben……’. Mijn eerste reactie is enthousiast, maar ik wilde ook even tijd om er goed over na te denken. We prikken een afspraak. Al rijdend overdenk ik de situatie. Wat komt er op me af ? Wat vindt mijn gezin ervan……? Maar de eerste stap is gezet, we gaan het zien…… We zijn nu al weer weken verder en ik heb samen met mijn gezin ‘ja’ gezegd en onderhand is mijn hele familie erbij betrokken. Ik doe nu mee aan de voorbereidingen voor het programma ‘Marathon tegen Kanker’ en ga de komende weken ook zelf een aktie op touw zetten voor KWF. Dus ik heb er inderdaad een onverwacht avontuur bij. En ik heb het drukker dan ooit….. Maar blijkbaar heb ik het nodig en geeft het mij energie. Ik ben heerlijk ‘close’ met mijn gezin en mijn broers, die allemaal om me heen staan. Eigenlijk geweldig ! Maar ik moet straks top-fit zijn en dus veel trainen en daarnaast een aktie op touw zetten om geld binnen te halen. En ja, nu we toch bezig zijn, heb ik besloten mijn KWF – aktie ook op de moderne manier te doen. Vandaag, Goede Vrijdag heb ik mijn eigen YOUTUBE-kanaal ‘Vecht met Fred’ geopend. De komende weken kunnen jullie allemaal mij volgen op YouTube en mijn belevenissen ook in beeld volgen. Gelukkig heb ik Walter Westhoven als video-editor naast me en die zet zich helemaal belangeloos in voor het goede doel ‘Kanker de wereld uit’. Echt super. En langzaam begint er een behoorlijke groep mensen om heen te komen – naast mijn broers – die mij steunen. Ga mij allemaal volgen op Youtube en zoek ‘‘Vecht met Fred’ op en abonneer je gratis op mijn eigen televisie-kanaal. Ik vertel er snel meer over.

 

…...Super Maandag……..

Zoladex spuit  Zoladex-spuitje.....

De dag begon vroeg vandaag. Op de fiets om 08.00 uur naar mijn huisarts voor de drie-maandelijkse Zoladex prik, nou noem het maar een spuit….. Op weg naar mijn huisarts is de hele straat opgebroken, een slecht voorteken wellicht. Mijn huisarts begint vakkundig de spuit uit de verpakking te halen en ik heb er al vaker over geschreven……de naald is best groot…. Tijd voor een afbeelding, want niemand gelooft mij natuurlijk. De drie-maandelijkse prik is nu eenmaal nodig om mijn testosteron in bedwang te houden oftewel compleet om ‘zeep te helpen’…. Moedig ga ik er even voor liggen en discussieer nog even met mijn huisarts of hij links of rechts in mijn buik geplant moet worden. Maar mijn huisarts houdt het goed bij. Links in de buik dus dit keer. Geen verder uitstel…..whaaaa….. Het is weer gepiept voor drie maanden. Pleister erop en even naar kantoor. Op kantoor pakken we een aantal zaken op die echt door moeten en daardoor vliegt de tijd. Om tien uur ga ik samen met Annemieke en Margot richting het Franciscus Ziekenhuis voor de verschillende bloed-uitslagen. Ik ben er niet helemaal gerust op, want de laatste twee keer is mijn PSA-waarde gestegen en ergens las ik dat als je PSA-waarde drie keer achter elkaar stijgt dan kan je in een stroomversnelling komen…. Rustig wachten we af, het spreekuur loopt uit en dat gebeurt niet zo vaak. Er is een andere specialist, die het van dr. Bangma over neemt. Het is blijkbaar druk. Hij komt gelukkig snel ‘to the point’ en meldt dat mijn PSA-waarde 1,0 is. Mijn hart gaat er iets sneller van kloppen, want de vorige keer was het 0,9. Zo goed als gelijk gebleven en nog altijd laag. Fijn ! Voorts hoor ik voor het eerst mijn testosteron-waarde en deze is 0,5 [ bij een ‘normale’ man tussen de 5 – 20 ]. En ik begrijp dat mijn testosteron- waarde onder de 1,0 moet liggen om zorg te dragen dat mijn kanker in mijn prostaat niet verder wordt opgejaagd. Dus dat gaat ook goed. Tot slot is alles rond de nieren en lever voorlopig ook goed. Yes ! We doen het goed. Sorry ratjes in mijn lijf, nog even wachten. Dr. Bangma komt toch nog even kort langs. Opgelucht verlaten we het Franciscus Ziekenhuis. We kunnen er nog even tegenaan. Aan het werk maar weer. Ik moet richting Eindhoven en vind het heerlijk om even een eind te rijden op weg naar mijn zakelijke afspraak. Ik denk veel na onderweg en allerlei plannetjes gaan door mijn hoofd. Op de terugweg kom ik in verschillende files terecht bij Tilburg en bij Rotterdam. Om de dag nog mooier te maken word ik in de auto gebeld en hebben we een behoorlijke inrichtings-opdracht in Wageningen weten te winnen. Top, dat kan er ook nog bij vandaag. Super ! Terwijl ik compleet stil sta in de file draai ik keihard verschillende malen ‘When de lady smiles’ van de Golden Earring en ‘Mr. Blue Sky’ van Electric Light Orchestra in mijn auto. Ik zing luid mee. Gewoon omdat ik er zin in heb en alles even mee zit vandaag. Wat de andere automobilisten er van vinden maakt vandaag even niet uit. Enige min-puntje van de dag is dat ik in file echt moet plassen en thuis is nog ver weg….. Onbeschut zoek ik de vangrail van de snelweg en glimlach naar de auto’s die aan de andere kant toeterend voorbij racen. Nee, deze dag pakt niemand mij af. Wat een Super Maandag !

Boekenweek   Brothers against cancer

 Boekenweek                                                                Brothers against Cancer !

Als ik terugblik begon de week mooi met ‘Boekenweek’ en natuurlijk een nieuw  boekenweek-geschenk om mijn verzameling boekenweek-geschenken verder uit te breiden. Ik heb er onderhand al 85 bij elkaar verzameld. Blijft een vreemde tik…… In Delft had ik een leuk gesprek met Tommy Wieringa, een schrijver die ik bewonder. Zo kabbelde de week voort met als fantastisch hoogtepunt de spinning-marathon afgelopen zaterdag voor Alpe d’HuZes, een mooi evenement. Samen met mijn broers. Voor mij : ‘Brothers Against Cancer’. Gewoon in ons eigen dorp met nog 120 andere fietsers drie uur spinnen en zweten voor het goede doel. Vooral vechten tegen kanker. Super brothers dat we dit samen doen. Super Rick, Jack en Marc. Trots op jullie. En ik houd van jullie. Ik voelde me bere-sterk met jullie naast me. Op naar ons volgende trainings-moment. En toen moest de maandag nog beginnen….

 

…...levenselixer……..

Erasmus MC   astrix obelix panoramix

Net terug uit Kaapstad. Kaap de Goede Hoop nog vers op mijn harde schijf ben ik weer helemaal terug in de realiteit van nu. Afgelopen donderdag in 10 minuten bloed af laten tappen in het Franciscus Ziekenhuis in Rotterdam, een snelheids-record. Auto uit, lift in, naar de juiste afdeling, overhemd omhoog en prikken maar, auwww en snel weer terug in de auto aan het werk. Tsja, ik word er handig in…… Maar ja, de ziekenhuis- afspraken en uitslagen komen er weer aan…… Terwijl ik met mijn  eigen strijd bezig ben komen de berichten afgelopen vrijdag vol in de media over spectaculair onderzoek in het Erasmus MC, bioloog Peter de Keizer en zijn team hebben mogelijk een grote stap gezet in verjonging. Oud worden met de gezondheid van een tiener ? De bron van het eeuwige leven gevonden ? Het levenselixer ? Op weg naar een maakbare wereld ? Beschadigde cellen in ons lijf herstellen ? Het middel Proxofim gaat mogelijk de klok terug zetten qua fitheid en jeugdigheid. Heeft Panoramix, de druïde uit Astrix & Obelix dan toch gelijk ? Terwijl ik de verschillende artikelen lees denk ik terug aan een serieus gesprek met Dr. Ronald de Wit in hetzelfde Erasmus MC. Ik hoor hem nog zeggen ‘…..tsja, we fixen die ziekte van jou wel, maar dat duurt misschien nog 20 jaar, je bent gewoon te vroeg geboren……’ Heeft hij dan toch gelijk en gaat de medische wetenschap grote stappen maken de komende 20 jaar ? Nou, dokter, geef mij maar vast een slokje….. Laat mij maar even Astrix & Obelix zijn……. Wonderbaarlijk genoeg wordt het middel Pronomix ook genoemd voor behandeling tegen kanker. Kankerpatiënten lopen nu eenmaal veel schade in hun lijf op door chemo- en/of radiotherapie. Maar er is nog vele jaren van onderzoek nodig om deze spectaculaire ontdekking om te zetten in daadwerkelijke genezing…….

 

..…Kaap de Goede Hoop….

Cape town rots

 

Even weg van alles is in maart een traditie geworden. Even weg naar de zon samen met de boys [ Ge, Hans & Marc ] om een lange winter te ontvluchten. Kaapstad is dit jaar ons doel en misschien Kaap de Goede Hoop wel in het bijzonder. Kaap de Goede Hoop, bijna het zuidelijkste plekje van Afrika, waar de Atlantische en Indische Oceaan samen komen, warme en koude stromingen tegen elkaar op boksen. De plek waar je eeuwig in de verte kan staren, waar de horizon niet lijkt te bestaan. Kaap de Goede Hoop, de plek die voor de VOC schepen in de 17de eeuw enerzijds hoop gaven om snel Indië en de Oost te vinden en anderzijds een plek voor de schepen was om even bij te komen van een lange reis en halverwege op te knappen van allerlei ellende en ziektes aan boord. Kaapstad en Kaap de Goede Hoop voor ons nu dik 11 uur vliegen, maar onderweg lees ik in één ruk het boek ‘Nachtblauw’ van Simone van der Vlugt uit. Daarin lees je over de lange tochten van de VOC-schepen vanuit Amsterdam in de 17de eeuw die makkelijk 9 maanden onderweg waren naar de Kaap…..  Kaap de Goede Hoop, vol met geschiedenis en symboliek, geeft hoop ik weer positieve spirit om er dit jaar weer flink tegenaan te gaan en nieuwe wegen te ontdekken……

Tafelberg   Gekleurde Huisjes

Ik voel me na de reis weer extra herboren en uitgerust. Met een glimlach denk ik terug aan alle mooie uitstapjes van Longstreet met haar vele winkeltjes, Houtbaai en Woodstock met haar prachtige marktgevoel, de immense Tafelberg met haar prachtige vergezichten, Stellenbosch en Fransch Hoek met haar heerlijke wijnen, het chique gay-district ‘Waterkant’ en het naast gelegen ‘Waterfront’ met haar haven, winkels en uitgaansgebied. Bokaap met haar gekleurde huisjes en natuurlijk Boulder-beach met haar pinguïs. Tsjee, wat hebben we veel gedaan….. En dan op de laatste avond een barbecue in de wijk ‘Bakoven’ op de rotsen aan het strand met de mooiste zonondergang, die ik ooit heb gezien met het klosende water van de branding van de Atlantische oceaan aan mijn voeten. Wow….. En ik weet het zeker, ik wil nog veel mooie reizen maken en de wereld verder ontdekken, dus ik heb nog wat extra jaren nodig…… Volgende week begint het circus van de kanker en het ziekenhuis weer, ik was het bijna even vergeten daar ver, heel ver weg op Kaap de Goede Hoop.

Good life

 

 

 

…...90 x hiep hiep hoera……..

Ik besef dat mijn blog, gestart vanuit de gedachte om mensen om me heen te informeren over de status van mijn ziekte, uitgezaaide prostaatkanker, soms ook een dagboek over het leven is geworden. En eigenlijk vind ik dat helemaal niet zo erg, want ik sta nog midden in het leven. Bovenal vind ik schrijven gewoon heerlijk. En ja, ik krijg regelmatig de vraag ‘……ben je nu beter ?......’ ‘…….je ziet er zo goed uit…….’ ‘…….ik lees de laatste tijd weinig over je ziekte…….’. Nou, die vragen zijn natuurlijk prima, maar nee, ik ben niet beter, mijn ziekte heeft gewoon een langzaam verloop. Mijn uitgezaaide kanker zit in een midden-fase. Na veel chemo in 2016 moet mijn lijf in 2017 het zelf zo goed mogelijk volhouden met slechts een paar medicijnen en zijn de drie –maandelijkse controles ‘waak’- en ‘peil’- momenten…… Dus, lieve vrienden als ik minder over mijn ziekte kanker schrijf, dan gaat het nog steeds niet goed, maar heb ik er even geen last van….. Overigens besef ik – zo meldde mijn web-master onlangs – dat er onderhand tussen de 350 en 650 mensen mijn blog regelmatig lezen en dat is best veel. Dus ik moet soms een beetje oppassen wat ik schrijf…….

Afgelopen vrijdagmiddag ben ik samen met een oud-collega op stap geweest in Rotterdam. We wilden naar de SS Rotterdam, maar strandden in de wijk Katendrecht bij een heleboel gezellige tentjes. Katendrecht is in Rotterdam een beetje de nieuwe hippe economie en we kijken onze ogen uit hoe de nieuwe winkel 2020 eruit ziet. Terwijl we rondlopen komen we spontaan mijn broer Jack tegen. Bij toeval boodschappen aan het doen hier. Maar toeval bestaat niet. Het is wel gelijk gezellig !

Jack Katendrecht  Loek

Met Jack in Katendrecht.    En Jan Snoeck 90 !!!

Vandaag gaan mijn gedachten even terug naar 5 maart 2007. ’s Morgens vroeg stapte ik samen met Loek in Den Haag op de TGV richting Zuid-Frankrijk om daar – als verrassing – onze oude vriend en kunstenaar Jan Snoeck te gaan feliciteren met zijn tachtigste verjaardag. Een mijlpaal, dachten wij. Tien jaar geleden…. Samen hadden we lol in de trein. Het bezoek aan hem in Frankrijk was bijzonder en een dag later namen we de trein weer terug. Nu precies 10 jaar later staan we samen voor de deur van Jan Snoeck in Den Haag om – weer onverwacht, Jan viert zijn verjaardag namelijk nooit – hem nu vandaag te feliciteren met zijn negentigste verjaardag…… Negentig jaar jong en nog zo vol met plannen. Ik vind dat toch wel mooi. We zijn gelukkig meer dan welkom en Jan zit op zijn praatstoel. Drie mannen kletsen over kunst, genegenheid en vriendschap. Wat een gave zondag-middag. En wat houd ik van deze mensen. Zo mooi.

 

…..gekke maskers…..

Terwijl de zon heerlijk schijnt vandaag heb ik een heftig telefoongesprek met een klant, die tien bureaustoelen geleverd heeft gekregen, waarvan één in een verkeerde kleur. Dat is natuurlijk niet goed en gaan we oplossen. De klant gaat echter compleet uit zijn dak en wil alles over vijf minuten opgelost zien. Na een tirade van 15 minuten ben ik het gewoon zat en geef aan dat er een grens is in hoe we met elkaar om gaan. Voor mijn doen buitengewoon duidelijk geef ik aan hoe ik in deze wedstrijd zit……Pffff…..even geen zin in zoveel machtsvertoon van gestudeerde facility managers….. Terwijl ik naar de felle zon staar en besef dat ik afgelopen week van twee onverwachte overlijdens hoorde. Onverwacht verdriet in twee gezinnen, gaat het licht even uit bij mij. In wat voor rare maatschappij leven wij toch, hoe bizar gaan mensen soms met elkaar om. Gaat de verruwing van de maatschappij gewoon door, is botheid de nieuwe maatstaf ? Gooien we elkaar gewoon weg en serveren we elkaar simpel af ? Kunnen we terug naar normaal met elkaar omgaan en mag menselijkheid weer de norm worden ? En kunnen we positief communiceren met elkaar ? Ik ben er even helemaal klaar mee. Woensdag 1 maart is even niet mijn dag.

Snoeck 6   Snoeck 1

Om er toch maar een hele mooie dag van te maken ga ik samen met Annemieke ‘s middags naar het Museum Jan van der Togt in Amstelveen om de opening van een tentoonstelling van mijn vriend en kunstenaar Jan Snoeck bij te wonen. Een opening van een tentoonstelling is vaak veel ‘bla bla’ en interessant-gedoe, maar nu geniet ik van het ontmoeten van een aantal bekenden. Langzaam kom ik weer op temperatuur en wordt mijn hartslag weer normaal. De gekke maskers van Jan Snoeck maken mij weer vrolijk. Op weg naar huis eet ik samen met Annemieke bij ‘Wings’, een restaurant in de oude verkeerstoren op Schiphol, echt leuk. Samen ontspannen we en beseffen we dat we even geen haast hebben. Een gekke week die begon met voor het eerst appeltaart bakken en de ziekte van Nicolette Kluijver eindigde vandaag met gekke maskers. Maar de quote van Nicolette Kluijver ‘Als het leven je laat struikelen, maak er dan een salto van’ raakte mij in mijn hart. Zo raak en mooi. En dan kan je er met een glimlach weer even tegenaan.

 

…..A new year…..

Jarig 1   Jarig 2

 

Gisteren ben ik 57 jaar oud geworden. Was een heerlijke dag. Gewoon eens niet teveel gedaan, beetje lummelen op kantoor. Vele tientallen berichten via sms, mail, messenger, facebook, what’s app., linkedin, etc… Hartverwarmende aandacht. En ook gewoon nog gebeld worden per telefoon….. Je zou haast denken dat de communicatie face to face compleet verdwenen is in deze moderne tijd. Als klap op de vuurpijl komen er ook nog gezellige mensen spontaan langs op kantoor. Alles bij elkaar een zalige dag. ’s Avonds met Annemieke & Margot lekker zitten kletsen bij de Bierfabriek in Delft. Wat heb ik toch een geweldig gezin. Lekker even onder elkaar, nadat we afgelopen zaterdag al een flink feestje thuis hadden aangericht voor familie en goede oude vrienden. Was ook geweldig. Het mooiste cadeau was natuurlijk dat mijn dochter Margot – na een verblijf van drie weken in Hong Kong – zaterdag weer thuis kwam en dat ik haar weer veilig in mijn armen kon sluiten. Soms heb je weinig wensen en wil je je geliefden gewoon om je heen.

 

Als ik in mijn bed lig denk ik aan de eerste diagnose van mijn ziekte en werd mij gemeld dat ik misschien 60 jaar oud zou worden. Dat spookbeeld rent nog wel eens door mijn hoofd, maar dan zou ik nu al 25% van mijn ‘resttijd’ hebben verbruikt……. Toch weiger ik teveel achterom te kijken en wil gewoon 300% vooruit. Een nieuw levensjaar gewoon optimaal gebruiken en intens leven. Die grens van maximaal 60 jaar heb ik al lang verder de toekomst ingeschoven. Zo simpel is dat. Positiviteit boven alles.

 

Afgelopen week een mooie presentatie bij Lensvelt in Amsterdam meegemaakt. Hans Lensvelt in zijn speech in aktie gezien alsof hij nog steeds 30 jaar oud is. Mooie man, die Hans. En ja, wij hebben erg veel meegemaakt samen. Leuk dat hij in zijn speech uitgebreid vertelde hoe wij samen als ‘jonge straatvechters’ de grootste opdracht ooit van Lensvelt – 3500 speciaal gemaakte werkplekken voor het stadhuis Den Haag in 1993/4 – binnen haalden. Dag en nacht zwoegen met een prachtig resultaat. Zo leuk om daar samen met hem nog eens bij stil te staan.

 

Zondag 19 februari naar ADO – Feyenoord geweest. Cadeautje van mijn vriend Brian voor mijn verjaardag. Samen met Brian, Do & Arne ben ik voor het eerst in het ADO stadion. Maar ja, we maken natuurlijk altijd wat mee…. Voor het stadion vertelt Brian dat we twee volwassen toegangskaarten hebben en twee zgn. ‘kids’ toegangskaarten…. Bij ongeveer elke toegang worden we geweigerd met de kids-kaarten. Overal gaat een soort sirene af bij de toegangspoorten. Gewoon bijbetalen bij de kassa kan niet, dus we besluiten nog één poging te doen bij een toegang waar veel kinderen naar binnen gaan. En het lukt, we mogen naar binnen. In het stadion zitten we vlak achter het doel. Het doet me terug denken aan de jaren zeventig. Samen met mijn broer Jack naar Feyenoord. Samen achter het doel in vak X, een sta-vak. Lekker goedkoop. Nu hebben we een mooie zit-plaats achter het doel. Vol verbazing zie ik dat het stadion lang niet is uitverkocht….. We hebben lol met elkaar en zien een belabberde wedstrijd, maar de pret is niet minder. Feyenoord wint en wij blijven geloven in een kampioensjaar voor Feyenoord. Tsja, een kampioensjaar…. Dat ga ik er ook van maken.   

 

…..A train to nowhere…..

 

Afgelopen zaterdag mijn eerste boks-les gehad in de sportschool. Wat was dat heerlijk : even alle agressie uit je lijf slaan. Het zweet gutste van mijn lijf. Dat boksen houden we erin. Overigens ben ik nu 3 tot 4 keer per week aan het sporten en het voelt goed.                        

 

Op donderdag 2 februari was ik al bloed gaan prikken voor mijn drie-maandelijkse afspraak bij Prof. De Wit in Daniël den Hoed in Rotterdam. Er worden weer drie buisjes bloed afgenomen voor lever- & nier-functie en rode en witte bloedlichaampjes. En natuurlijk voor  mijn PSA-waarde. Afwachten maar weer.

 

Mijn oude Rotary-club in Scheveningen viert haar 15 jarig jubileum. Ik ben er toch zo’n kleine 15 jaar bij betrokken geweest, incl. het oprichten van de club. Ontzettend leuk om alle oude gezichten weer bij elkaar te zien. Maar het is ook goed dat deze tijd is afgesloten.

 

Afgelopen woensdagochtend de uitslag van het bloed gekregen in de Daniël den Hoed kliniek. Samen met Annemieke er gelijk maar vroeg naar toe en dr. De Wit is opgewekt en zit op zijn praatstoel. Hij maakt zich zorgen over de komende verhuizing van Daniël den Hoed naar het grote Erasmus in hartje Rotterdam. Naast het bewaken van de identiteit van de afdeling ziet hij ook op tegen het werken in een meer open kantoortuin-omgeving. Ik snap het. En besef glimlachend dat de kantoor-concepten 30 jaar lang een deel van mijn leven hebben beheerst. Maar ik moet ook toegeven dat ik eigenlijk nu belangrijker zaken aan mijn hoofd heb. Na alle mooie gezellige onderwerpen vragen wij ‘recht voor z’n raap’ naar de bloed-uitslagen. Alle verschillende waarden vindt hij ok en de PSA-waarde is gestegen naar 1,3. Oeff…..dat is toch weer een flinke stijging besef ik. Maar dr. De Wit wuift mijn zorgen weg. Een PSA van 1,3 is nog altijd laag vindt hij. En dat is natuurlijk wel waar, maar we willen de PSA-waarde gewoon heel lang laag houden en de groei van kanker blijven onderdrukken. Soms voelt het alsof het uit mijn handen glipt. Maar ik laat me mee voeren door de optimistische blik van dr. De Wit. Daarna bekijken we de laatste botscan van november en De Wit geeft aan dat hij nog geen verdere uitzaaiingen ziet dan het schaambeen. Hij vraagt me ook indringend of ik pijn heb in mijn lijf en in eerlijkheid moet ik aangeven dat ik eigenlijk helemaal geen pijn heb. Dr. De Wit geeft aan dat we kunnen kiezen voor bestraling van het schaambeen, maar in eerlijkheid vindt hij het te vroeg, zeker nu ik geen pijn heb. Met straling kunnen er natuurlijk ook andere vervelende complicaties optreden. We besluiten met elkaar om over drie maanden een nieuwe botscan te maken en te kijken wat het verschil is met de vorige scan. Van daaruit gaan we beslissingen nemen over eventuele bestraling….. Toch wel weer een spannend traject. Met toch wat lichte zorgen in mijn hoofd over de stijging van de PSA-waarde verlaten we het ziekenhuis. Gewoon maar weer aan het werk.

Ralf

 

Nacht-wandeling met Ralf.

 

Aan het eind van de dag heb ik een etentje gepland met interieurarchitect Ralf A. Ik ken hem al erg lang en het is goed om na deze uitslag-dag even te ontspannen. Ik besef dat er in het WTC-gebouw in Rotterdam centrum een kleine kunstbeurs is, dus ik stel Ralf voor om daar eerst even te gaan kijken en daarna te gaan eten in de Witte de Withstraat. De kleine kunstbeurs is eigenlijk erg leuk en we krijgen overal witte wijn aangeboden en komen allerlei bekenden tegen. We blijven veel langer ‘hangen’ dan gepland en ik voel de wijn al licht in mijn hoofd. Niets eten en wel drinken is geen goede combinatie. Uiteindelijk belanden we om 21.00 uur in een Italiaans restaurant. Ralf vraagt naar de uitslagen uit het ziekenhuis en bedrukt hoort hij mijn verhaal aan. We hebben diepe gesprekken over van alles en het voelt goed om samen weg te zijn. De tijd vliegt voorbij, de drank en het eten zijn heerlijk en iets na 00.00 uur vertrekken we naar de metro, want we zijn zowaar met het openbaar vervoer. Op Metro-station Beurs horen we dat de laatste metro naar Den Haag net 5 minuten geleden is vertrokken…… Wat nu ? We besluiten een metro naar Rotterdam Centraal te nemen en daar de laatste trein naar Delft. Ik besef dat het heel lang geleden is dat ik een laatste trein miste……Het moet ergens begin jaren tachtig zijn geweest. Samen met mijn broer Jack. Samen liepen we van Rotterdam Hofplein midden in de nacht – over het spoor – naar Pijnacker…… Een taxi was ons te duur als arme studenten…. Nu zit ik in de trein met Ralf naar Delft. We lachen er eigenlijk om. Wat maakt het uit….a train to nowhere…  Eén uur s’nachts belandden we op woensdag-nacht bij het station Delft. Er is blijkbaar ook een taxi-strip, maar om onduidelijke redenen lopen wij verkeerd en voor we er erg in hebben beginnen we aan een wandeling naar Pijnacker, vanuit een verlaten centrum Delft. We vinden dat we dat gewoon even moeten ‘fixen’. Al kletsend lopen we 5 km naar Pijnacker. We verbazen ons erover dat we geen sterren aan de hemel zien en dat de kassen de hemel flink verlichtten. Stoer bereiken we Pijnacker. Deze lange woensdag was toch een dag vol met dokters, kunst, drank, eten en gezelligheid…… Thuis val ik als een blok in slaap……

 

…..Wereld Kanker Dag…..

Fuck Cancer

 

Heb jij ook van die dagen, die je nooit vergeet ? Ik wel……13 mei, 11 september, 7 oktober om er maar een paar te noemen en 4 februari……4 februari 2016….. Precies een jaar geleden op Wereld Kanker Dag [ Hiep Hiep Hoera ] kreeg ik te horen dat ik kanker had. Bizar…… Prostaatkanker, naar buiten gegroeid, in mijn bloedbanen terecht gekomen en uitgezaaid naar mijn botten….. Bam……ongeneeslijk ziek…..Bam…. De dag dat mijn leven op z’n kop stond en voorgoed veranderde. Elke dag in het teken van kanker, ook al heb je er even een dag geen zin in. Die ratjes zijn er altijd bij. Elke dag klieren ze in mijn lijf. Een jaar met veel ziekenhuisbezoek, maar het was wonderbaarlijk goed in te passen in mijn dagelijkse leven. Ik kan me niet herinneren dat ik echt vrij nam. Nee, de kanker, het onderzoek en de behandeling was onderdeel geworden van mijn dagelijkse leven en ingepast in mijn agenda.

 

Nu, precies een jaar later maak ik de balans op en moet ik verbazingwekkend constateren dat ik enerzijds veel verdriet [ …nog nooit zoveel gejankt… ] heb gehad, maar anderzijds zoveel intenser ben gaan leven. Soms sta ik stil bij mooie dingen en momenten, waar ik twee jaar geleden snel langs rende. Ik staar wat vaker naar de sterren en zak weleens weg in diep gepeins. Maar vooral zoveel liefde en vriendschap om me heen, naast mijn lieve gezin en familie. Echte vrienden, die zo lief en ‘close’ zijn en zich om me bekommeren. Vrienden, waar ik even kon schuilen en soms een aai over mijn bol kreeg.

 

Ik ben flink geraakt in 2016, maar voel me een bevoorrecht mens. Mijn liefde voor jullie is ook diep. Het is zo fijn om je echte vrienden te leren kennen. Dank, dank, dank, ik houd van jullie allemaal….vandaag duik ik even weg en hoop dat er ooit een dag komt dat we Wereld Kanker Dag af kunnen schaffen.

 

 

…..vriendschap…..

Vandaag was mijn neef Gerard op bezoek. Hij belt regelmatig heel attent en stond erop om me te zien. Dat is toch lief en sympathiek. En bovenal was het erg gezellig. Als ik het afgelopen jaar terug kijk, dan zijn er verschillende mensen weer op mijn pad gekomen, die ik soms vele jaren niet gezien had. Hoe vervelend de aanleiding ook is, de ontmoetingen zijn warm, geanimeerd en we hebben elkaar na zoveel jaar ook wat te vertellen. Zo brengt slecht nieuws ook het mooie in de mens los. Tien dagen geleden ook zo’n mooie ontmoeting gehad met mijn oude vriend Vincent. Gewoon 15 jaar niet gezien. In de jaren 80 gingen we samen altijd op pad en maakten we de leukste avonturen mee. We hebben tijdens ons diner er nog flink om gelachen. Zo gek dat je leven blijkbaar in fasen verloopt en er veel vriendschappen soms tijdelijk verloren gaan. Ik neem me voor om de vriendschappen nu echt vast te houden en gewoon te genieten van elkaar.

De laatste drie weken zaten we thuis in een verbouwings-puinhoop. De zolder hebben we laten verbouwen tot drie extra slaap- en werkkamers. Jaren hebben we erover gefilosofeerd en nu hebben we het gewoon gedaan. Simpel, strak en effectief. Het heeft ons gedwongen om eens flink schoon schip te maken op de zolder. En gewoon op te ruimen en weg te gooien. Nou, het is super mooi geworden. Eindelijk mijn mooie grote kunstwerken weer eens op kunnen hangen en eigenlijk zitten we nu elke dag even boven om te kijken en te genieten. Een mooie les : stel niets uit !

Zolder

Afgelopen week werden we opgeschrikt door het nieuws van uitgezaaide longkanker bij de Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan. Eerder had hij al prostaatkanker gehad in een vroeg stadium. Tsja, veel roken is natuurlijk ook niet echt goed. Maar eigenlijk trof mij zijn uitspraak in een interview over zijn ziekte : ‘Ik ben er nog’. Gewoon kort en weer terug naar de daily business. En zijn drive om gewoon lekker te blijven werken trof mij ook. Daar herken ik mezelf dan weer in.

Dinsdag 17 januari naar een avond rondom Prostaatkanker gegaan in het Erasmus MC in Rotterdam. Samen met lotgenoot Hugo en zijn vrouw. Veel weten we natuurlijk al, maar het is toch goed om weer met je neus op de feiten te worden gedrukt. En vooral weer eens rustig te luisteren naar mogelijk nieuwe wegen. Ik was geboeid door de lezing over DNA – onderzoek gekoppeld aan ‘op maat’ medicatie. De kankercel is toch een fout in je systeem. Het staat allemaal in de kinderschoenen en is beginnend onderzoek bij prostaatkanker. En zomaar even mee doen aan een onderzoek is nog niet zo simpel. Maar het was weer een leerzame avond.

Terwijl ik me zakelijk druk maak om het leveren van voetbal-tafels in kantoren en up-dates van bureaustoelen en veel tijd kwijt ben om het mensen allemaal uit te leggen krijg ik van een agent in stoelen allerlei tips over het volgen van een alkalisch dieet. Hij is er heilig van overtuigd dat zo’n alkalisch dieet het verzuren van je lichaam tegen gaat en daarbij je afweersysteem versterkt. Tsja, dat moet ik dan toch maar eens gaan lezen en me in verdiepen. Voorlopig staat er komende week weer bloedprikken op het programma en de rollercoaster daar omheen. Fijne werkweek allemaal straks weer.