Mijn berichten

PVO wordt PSA.

Ik besef dat het hoog tijd is om op de zaak – mijn bedrijf PVO Interieur - openheid van zaken te geven, want met mijn collega’s trek ik veel op en zij moeten toch weten wat er aan de hand is. Bij een kopje koffie vertel ik kort wat er aan de hand is. Mijn rechterhand M. is van slag en collega H. is erg stil. Ik geef aan dat we natuurlijk gewoon aan het werk zijn en dat ik ook gewoon door ga. Tsja, als ondernemer kan je niet even thuis gaan zitten of de ziektewet in. Als ik dat überhaupt had kunnen bedenken. Werken is voorlopig de beste remedie. We gaan er maar gewoon weer tegenaan met de business.

 

De huisarts belt regelmatig om te vragen hoe het gaat.

 

Het houdt niet op.

Al weken loop ik elke zondag hard. Naast twee tot drie keer per week sporten in de sportschool. Op zaterdag wordt ik altijd gesloopt – samen met mijn vriend R. uit Leiden - door onze personal coach Kate. Goed voor mijn conditie en lijf.

 

Met mijn sportschoenen aan ren ik de straat uit, even Delfgauw op en neer. Muziek in mijn oren. Na 500 meter begint Elton John met ‘Your Song’. Ik kan het even niet verdragen en de tranen lopen weer over mijn wangen. Houdt het dan nooit op.

 

Misschien wel de moeilijkste dag.

Gisteren hebben Annemieke en ik besloten dat we het snel onze dochter Margot – die op kamers woont in Delft en nu op wintersport is – moeten vertellen. Vandaag komt ze weer thuis van wintersport.

Mijn lieve dochter, mijn oogappel weet nog van niets. Zij studeert al 4 jaar aan de TU Delft, Technische Natuurkunde; Life, Science & Technology. Bezig met haar Masters en een klein jaar op kamers in Delft. Ze doet het zo ontzettend goed. Ik ben zo trots op haar. Vandaag komt zij thuis en we hebben besloten het haar vandaag te vertellen, daar we bang zijn dat zij het anders van derden hoort. Ik zie er als een berg tegenop. Vandaag ga ik mijn liefste meisje heel veel pijn doen. Mijn stoere vrouw pakt ‘de koe bij de horens’ en vraagt haar bij ons aan tafel te komen  zitten.  Ze kijkt ons vreemd aan. Met horten en stoten vertel ik haar het verhaal. Al na 1 minuut zit ze op mijn schoot en drukt zich tegen mij aan. We huilen en blijven huilen. 

Fuck, fuck, wat een kut-dag. De dag komt niet meer goed, alle drie zijn we flink van slag. ’s Avonds gaan we vroeg naar bed, Margot duikt tussen ons in, huilend ligt ze in mijn armen. Ik doe mee. Hoeveel tranen heeft een mens ? 

 

Later hoor ik dat Borek Sipek, de Tjechische glaskunstenaar en bovenal levenskunstenaar is overleden op 13 februari aan kanker. Tjeetje, wat heb ik een plezier gehad in Praag samen met Borek Sipek en heel veel Tjechisch bier……Ik ben stil, erg stil……

 

Op stap met mijn broers.

Ik ga op stap met mijn broers. Een traditie die we elk jaar een aantal keer doen met als reden dat we een broeder-uitstapje [ weekend Europa ] moeten organiseren. Altijd super leuk, vol met cultuur, stadswandeling, historie en goed eten en drinken. Deze vrijdag was al lang gepland, maar mijn hoofd stond er niet helemaal naar. Maar mijn drie broers zijn mijn maatjes. We verzamelen als vanouds in de Wijnbar Janssen & Van Dijk vlakbij de Meent in Rotterdam. 

De biertjes gaan in hoog tempo voorbij en het is gezellig, maar ik ben er niet helemaal bij. In de wijnbar moet ik veel naar het toilet. We gaan om de hoek eten bij een chique restaurant, want mijn broer Rick tracteert nog voor zijn verjaardag. Het eten is fantastisch en we nemen het besluit om een weekend naar Reykjavik te gaan. Ik ben stil en ik vindt dat ik het moet vertellen…..

Bij het hoofdgerecht tijdens het diner van ons vieren vertel ik ‘plompverloren’ over mijn ziekte. Mijn broers Jack & Marc zijn erg stil. Ik besef dat Jack al veel ellende met deze ziekte heeft meegemaakt. Mijn broer Rick is emotioneel. Ik heb de gezellige avond verknald, maar ik hoef gelukkig het verhaal niet drie keer apart te doen. 

 

Terug in de Randstadrail naar huis zijn Marc en ik stil. Als we het station uitlopen houdt Marc het niet meer. Huilend hangt hij in mijn armen. ‘Ik geloof het niet, ik geloof het niet’, blijft hij roepen. Ik huil hard mee. Twee volwassen kerels, broers, samen jankend op straat. Marc is naast mijn broertje, echt mijn maatje. Voor mijn gevoel staan we lange tijd midden op straat, houden elkaar vast in de donkere nacht, op straat in Pijnacker. Het dorp waar ik geboren ben en nooit weg kwam…..

 

Doodvonnis.

Samen met Annemieke ga ik naar de uitslag van de botscan in het RdGG in Delft. Dr. Ausems komt ons redelijk snel ophalen. Hij laat de scan van mijn skelet zien en vertelt dat er uitzaaiingen zijn naar de botten. Op de foto laat hij zien dat mijn schaambeen helemaal vol zit. Als ik hem vraag wat dit voor mij inhoudt vertelt hij mij dat ik ongeneeslijk ziek ben en hij geeft mij een prognose van ongeveer 5 jaar. Ik klap even dicht. Mijn wereld stort even in…..de tranen lopen weer over mijn wangen….Maar dokter sloop dat stukje er maar uit, vraag ik hem. Dr. Ausems geeft aan dat dat niet zo simpel is en hij geeft ook aan dat microscopisch de uitzaaiingen ook verder in mijn andere botten zitten. Ik heb vandaag mijn doodvonnis gehoord, besef ik.  Mijn wereld staat even stil. 

Er moet nu snel een scan van mijn organen, longen en buik gemaakt worden, want meestal zijn de kankercellen dan ook in de organen genesteld. ‘s Avonds  ‘googelend’  achter de computer besef ik wat dit mogelijk inhoudt. Een regelrechte ramp ! 

Later op de dag ga ik nog naar een afspraak in Hoorn. Geen idee wat mij bezielt, in de auto kan ik mijn gedachten niet verzetten.

Tevens besef ik dat ik de laatste weken zo ongeveer 2 tot 3 keer in de week in het Reinier de Graaf Ziekenhuis heb gezeten. Van klant tot patient, denk ik cynisch. In het verleden leverden wij – mijn bedrijf PVO Interieur Pijnacker – zo’n 1000 bureaustoelen aan het ziekenhuis. Nu loop ik er met een patientenpas rond. Maar wat doen ze het goed daar. Ik ben vol lof over het RdGG in Delft en de afdeling urologie. Wat een toppers zijn dat daar. Heel veel waardering voor.

 

Het stormt en het dondert.

Samen met Annemieke ga ik weer naar het RdGG in Delft. Vandaag wordt er een botscan gemaakt. Ik krijg eerst een injectie radioactieve vloeistof ingespoten en om 11.30 uur de scan. Simpel zeg ik de zakelijke afspraken af uit mijn agenda. Het draait nu om leven of dood, besef ik.                                                   De afdeling urologie checkt daarna weer mijn plasvolume, snelheid, etc…. Ik weet de weg al goed door het ziekenhuis. Gelukkig gaat mijn plassen wat beter, want ik vreesde voor een katheter tijdelijk. En dat is als man geen feest !   

s’ Middags bezoek ik het grafische bureau Studio de Ronners in Rotterdam. Midden in de haven. Zij hebben al eerder het boek ‘Vlinder’ vormgegeven en nu zijn zij bezig met het vormgeven van een kunstboek over mijn moderne kunstverzameling, want dit jaar ben ik precies 30 jaar kunst aan het verzamelen. Ik vertel daar wat er aan de hand is en dat we het boek even stil leggen, want wellicht wordt het concept anders. En ik heb even andere prioriteiten. Ze zijn stil en snappen mij.  

 

Na de afspraak kom ik buiten in een deel van de haven. Het stormt er ongelooflijk hard. Met moeite kom ik in mijn auto. Automatisch wil ik mijn navigatie aanzetten in de auto. Maar hij doet helemaal niets. Ik zet de auto nogmaals aan en uit. De navigatie blijft weigeren. Is dit een teken ?  Ben ik nu de weg al kwijt ? 

Wereld Kanker Dag. Hiep Hiep Hoera!

Ik moet terug komen. Samen met Annemieke - mijn vrouw – wacht ik af wat er gaat gebeuren. Het plassen via uroflowmetrie wordt opnieuw bekeken. Maar er is geen verbetering. Er blijft teveel plas in mijn blaas. Vandaag haalt de uroloog ook stukjes weefsel weg uit mijn prostaat. Een stuk of 10 stukjes voor nader onderzoek. De prikjes om het weefsel weg te halen voelen niet fijn aan, maar alles bij elkaar valt het best mee.  Daarna wil de uroloog nog even met ons praten…..

Hij vertelt dat hij de uitslag van het bloedonderzoek heeft. Mijn PSA-waarde is 76 en dat is veel te hoog. Het hoort ongeveer 2 te zijn. Hij vertelt dat ik prostaatkanker heb. En dat de kankercellen naar buiten zijn gegroeid. Ik ben stil, heel stil. Even uit het veld geslagen…..De tranen lopen over mijn  wangen……We worden fantastisch opgevangen door het verpleegkundig team, Anja & Karin. 

De uroloog stelt voor om snel een botscan te laten maken om te zien of er uitzaaiingen zijn. Later die dag besef ik dat het Wereld Kanker Dag is, hoe bizar kan het zijn.

Voor lotgenoten: Ik krijg voor mijn plasproblemen TAMSULOSINE, HCL RET C 0,4 MG voorgeschreven.

 

 

Reinier de Graaf Ziekenhuis

Vreemd gevoel is dat. Ik kom al jaren bij het Reinier de Graaf Ziekenhuis in Delft. We hebben er zakelijk wel meer dan duizend bureaustoelen geleverd. Maar nu mag ik via de andere ingang…. Ik heb een afspraak met dr. Ausems, uroloog aldaar. Allereerst wordt er gekeken naar mijn plasvolume, plassnelheid, gemiddelde flow, plasduur en wat er resterend in mijn blaas over blijft. Dit gebeurt d.m.v. uroflowmetrie. Simpel en niets vervelends aan. Wel blijkt dat mijn blaas niet goed leeg plast. Dus dat is niet goed.

 

Daarna wil de uroloog ook even ‘voelen’ aan mijn prostaat. Het voelt inderdaad niet goed zegt hij. Hij gaat met een camera mijn binnen via mijn plasbuis. Niet fijn om zo ‘te kijk’ te liggen, maar het moet blijkbaar even. Ik moet gelijk beneden bloed gaan prikken om mijn PSA – waarde te checken. En volgende week moet ik terug komen. Ik voel dat ik in de medische molen zit. 

Heb ik een dokter?

Na al tijden last te hebben van plasproblemen ben ik eindelijk bij mijn huisarts in het dorp. Er is een nieuwe jonge huisarts. We hebben elkaar nog nooit ontmoet. We hebben wel een klik. Na mijn verhaal aangehoord te hebben wil hij even ‘voelen’ aan mijn prostaat. Niet echt een feest, maar de dokter geeft aan dat het niet goed voelt. Hij wil dat ik bij een uroloog in het ziekenhuis langs ga. In zijn computer kan het over drie weken. Dat vindt hij maar niks. Hij belt en de volgende dag kan ik terecht. Prima doortastende dokter. Daar houd ik wel van. Ik ga weer snel aan het werk.